Mədinə Gülgün · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Harda bir atəş görsənAlovu dilim-dilim,
İtirməyim bu qismətiDemirəm ki, zirvələrdə qartalam mən,Köksü şirin nəğməli bir körpə quşam.
Yer üzündə bir evim var...Yer üzündə bir evim varPəncərəsi günəşə.
Ailə kiçik bir dünyaya oxşarHəyatı əyləncə sanma sən nahaq,Bu gün yuva qurdun, sabah dağıtma.
Bir tara bənzəyirəmHər simi min nəğməli,Bir tara bənzəyirəm.
Hər obada bayram olaNə yaxşıdır yaz yağışı içindəBənövşələr ürpək-ürpək yuyuna.
Sizə uğurlar dedimMən sizi ürəyimin başında gəzdirmişəm,Mən sizə ürəyimin atəşini vermişəm.
Eldən vüqar alaramTəpədən yol salaramDağlara qalxmaq üçün.
BilərHəsrət ağrısını, vüsal qəminiAyrılıq oduna yananlar bilər.
SoruşMənim kimliyimi, mənim adımıVətənimdən soruş, elimdən soruş.
Şair ömrüBuludların qismətikövrəlmək oldu.
Təbrizim mənimTəbrizim-mənsizim*R.Rza*
Beşik başındaOturub beşik başındaNəvəmə laylay çalıram yenə.
Durnalar qayıdandaUca dağlar başındaYenə karvan yol eylər.
Mən çiçək olsaydım...Mən çiçək olsaydım, ətirli çiçəkƏtrimlə məst edib oxşardım səni.
HərdənKimsə bir dost kimi yad edir məni,Hardasa nəğməmi oxuyan olur.
Bizim yaylaqlarBu ellərlə ömür sürər,Neçə qəlbi sevindirər.
PayızYaşıl yarpaqlara düşdü qızıl xal,Çöllərə, düzlərə həzinlik gəldi.
Yazılı nağıllarYaşıl yarpaqlara xal düşdü yenə,Yaşıl yarpaqların növrağı getdi.
Sənət sehrlidirSonsuz bir nəğməsən, sən zaman-zamanGah bəmdə ötürsən, gah zildə, dəniz.
Baharın sorağında...Yamanca tələsir günlərim mənim,Mənsə yoxuşları çətin qalxıram.
Saralmış yarpaqlarƏsdi payız küləyi,Nə dincəldi, nə yatdı.
QayıtdınCanım, gözüm, nə yaxşı ki, qayıtdın,Nə yaxşı ki, bu yollara düşdü gün.
İndiDağıldı cəlalı üzü boz qışın,Yazın taxta çıxan vaxtıdı indi.
İnsanam mənMəni nə bənövşəyə,Nə lələyə oxşadın.
Şerim mənimQəzəbi şimşəklərdən,Atəşi ürəklərdən,
Sizi deyib yaşaramYaşaya bilmirəmSizsiz bircə an belə,
Nəğmələrimin ünvanıMənim təzə nəğməminÜnvanını soran kəs,
Ömür kitaba bənzərÖmür kitaba bənzər,Bəzən sona yetməmiş
Mən tənha deyiləmÇox zaman deyirlər tənha qalma sən,Tənhalıq kövrəldir insanı bəzən.