Nizami Gəncəvi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Bir gün meydana çıxıb bir neçə qəlb pul kəsən,Bir qəlib qayırdılar özlərinə bənzəyən.
Xosrov və Şirin, fəsil 111Xosrov öyrənərkən dərsi, hikmətiTərk etdi dünyanı, eyşi, işrəti.
İqbalnamə, fəsil 4Dolanıb döndükcə qoca ruzigar,Özünə bir yeni müəllim arar.
Yeddi gözəl, fəsil 5Ey könül, bu xəyal yaratmaqla sənOynamayırsanmı xəyalla, desən?
İqbalnamə, fəsil 7Nə gözəl günəşsən, ta uzaqlardanEdirsən bizimçin hər şeyi əyan.
Xosrov və Şirin, fəsil 11Ürəyin hatifi görüb məni şad,Hümmət eyvanından səsləndi: heyhat!..
Sirlər xəzinəsi, fəsil 15Günəş elə ki, enib əlinə qalxan aldı,Yer də mavi səmayə öz kölgəsini saldı.
İqbalnamə, fəsil 19Müğənni, çal yenə qədim havanı,Kömək et, bitirim mən bu dastanı!
Sirlər xəzinəsi, fəsil 23Nuşirəvan qoşunla çıxmışdı bir gün ova,Düşdü öz dəstəsindən uzaq, at qova-qova.
İqbalnamə, fəsil 28Nizami, bu qapı açar götürməz,İlk nəqş bağlananda görməyib heç kəs.
Xosrov və Şirin, fəsil 30Həyat aləmidir hər şeydən üstün,Cavanlıq günüdür ən qiymətli gün.
Xosrov və Şirin, fəsil 32Elə ki, allahın əmriylə bir günHürmüzün şahlığı puç oldu bütün,
Xosrov və Şirin, fəsil 34Zəfərin açarı aydın, aşkardır,Dəmir iradə bir qızıl açardır.
Sirlər xəzinəsi, fəsil 36Ey vüsal gecəsinin ən möhtəşəm heykəli,Ey səhər bayrağından daha yüngül, kölgəli!
Leyli və Məcnun, fəsil 37Məcnunun dayısı Səlim Amirinin Məcnunu görməyə gəlməsiBəli, söz sərrafı o vaxtdan bəri
İqbalnamə, fəsil 38Müğənni, bir quşsan - vaxtı düz bilən,De görək: nə qədər keçmiş gecədən?
İqbalnamə, fəsil 39Müğənni, rudunu bir dindir barı,Yada sal nəğmənlə o yatmışları!
Leyli və Məcnun, fəsil 42Bağdadlı Səlamın Məcnunun görüşünə getməsiDeyir söz ustası, onu dinlə sən:
Xosrov və Şirin, fəsil 45Söz ustadlığında o zəhmət çəkənDəftərində belə yazıb eşqdən:
Sirlər xəzinəsi, fəsil 51Azadə böyümüşlər cərgəsindən bir uşaqİki-üç həmyaşilə çölə çıxdı kefi çağ.
Sirlər xəzinəsi, fəsil 52Ey allahdan, özündən daima qafil olan,Can qəmində bədənin zəhmətində tək qalan!
Xosrov və Şirin, fəsil 56Şah dinlədi bir-bir hər danışanı,Əmr etdi: "Gətirin o dağ çapanı!"
Xosrov və Şirin, fəsil 58Bisütunda şəkli qurtardı Fərhad,Könlündə bir həsrət, dilində fəryad
Xosrov və Şirin, fəsil 68O ay sifətlini Xosrov görərkənEtdi öz qəlbini o sərvə çəmən.
Xosrov və Şirin, fəsil 71Tovuza bənzəyən o afəti-canŞəkər tüngün açdı ləl sandığından.
Xosrov və Şirin, fəsil 78Elə ki, Xütəni dolaşdı ceyran,Müşk göbəyindən düzəltdi qaytan.
Xosrov və Şirin, fəsil 90Səadət bir gülü bəslərsə əgər,Bəslədiyi gülə həvəskar istər.
Xosrov və Şirin, fəsil 96Xosrov dedi: "Bura gəlmişik nədən?Hara getməliyik, hardanıq, de, sən?"
Xosrov və Şirin, fəsil 98O bəxtiyar şaha xoş gəldi misal,Verdi bu dəfə də çətin bir sual:
Xosrov və Şirin, fəsil 113Şirin yuxusundan ayıldı səhərYeni təhlükədən verildi xəbər.