Sabir Rüstəmxanlı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Dərd-ölümün elçisiÜrəyimi yesə də bir üzdən,
İlhamlı çağımdaİlhamlı çağımda mənə toxunma,İnci çiçəyi də incidər məni
Günəbaxan zəmisindəSəhər günəbaxan zəmisi şehli,Körpə günəşlərdi odsuz yananlar.
Əlac nədirAytən xanım,Bir ölkədə
Gizli səsYaman öyrənmişəm sənin səsinə,Sevinc nəfəsidir üstümdən əsən.
Barışa bilmirəmBaxıram seyrəlir cərgələrimiz.Barışa bilmirəm bu yoxluq ilə.
Dünya gözümdən düşübVaxtsız gəlib payızım,Köksümdə solub ürək.
NəğməmMənim nəğmələrim hamının deyil,Hamıya yetəsi ev tikmək çətin.
ZirehBu bağda çiçəklər açardı,Yerinə şəhid məzarları əkilib.
Mən demədimXalqın ürək yanğıları daş əridir,Dağ oynadır könlündəki ağrı-acı,
Şeirdən küsmüşəmMən şeirdən küsmüşəm,Sözümdən küsən kimi.
Xocalıdan sonraXocalıdan sonra özümdən zəhləm gedir,Qohumumdan, qonşumdan,
Düşmən əlindəİsa bulağının suyu şırhaşır,Kirsin çiçəkləri başımdan aşır,
HeyifBu ulu millətin qanı müqəddəs,Qılıncı müqəddəs, qanı müqəddəs
YadlıqNə zaman başlandı ögeylik axı,Özgənin arxına axanlar ilə.
Bir ömrü əritdikBir ömrü əritdikqürbət yollarına bənzər
Dünya diliAdamlar dilimi bilməyən yerdəTorpağa baxıram, daşa baxıram.
Bir müəlliməO kasıb oğlanı qaytardın geri,Kükrəyən bir çayın yolunu kəsdin.
Öz sözün iləBiz nə arzudayıq, həyat nə işdə...Çay gəldi, üz-üzə oturmuşduq biz.
Dörd divarQaçıram dörd divardan,İşə getdin – dörd divar,
Ömrün son limanıQocalmış bir evdə atamla, anamBir uzaq xəyallar, bir də özləri...
AnamDağların başında, qəm dumanındaSirrinə sığınan qalaça – anam.
Məğlubiyyətzarafatla*Tufanı səngiyib dava-dalaşın,
Dünyadan umduqlarımBir çiçəklik gözüm vardı çəməndə,O bir çiçəyi dolmuş gözümə
Kıprısda ilk səhərSaralan zəmilər sahil boyunca –Ana laylasıtək doğma bir nəfəs.
Bakı qəbul eləmirÖmrümün sonu gələ qəzada, – istəmirəm,Bu ölüm yox, zülümdü, cəzadı, istəmirəm!
Niyə...Sən ki, o yolları son dəfə keçdinNiyə daş olmadın, ayağım, niyə?
Qar yağardıQar yağırdı, sübhün zəif işığıtək,Təbiətin uyğusuna qar yağırdı.
Yoxuşa doğruBir günün altında günümüz ayrı,Bir qəm harayında ünümüz ayrı,
Sənə yovuşmaramGörüşə bilirmiş əvvəl axırla,Uçmusan gümanlı sorağın üstə.