Sabir Rüstəmxanlı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Durnalar könlümdən uçan həvəsdi,Yenə bu gethaget səbrimi kəsdi,
SınmaQəm ürəyi üşüdür,Qəmi göylər eşidir,
Tapşır məniRuhumda bir sızıltı var,Yağı soyar, zaman talar,
Yatmış vicdanlarHardan gəlir bu zəhər,bu nifrət hardan yağır,
Qopsun millətdənBu bizim Naxçıvan, bu bizim Muğan,Bu bizim Qarabağ, bu bizim Şirvan,
Bu sənsən, inanSıxıcı günlərin soyuğu bitdi,Ruhuma əl çəkdi ilıq bir səhər,
KöçmərəmMən bu yurdun boz sərçəsi olmuşam,Lap cənnətdən vədə gələ, köçmərəm!
VətənBir əlçim buluddu,Bir ömür umuddu,
YollarımızAzərbaycan yollarının ilqarı dönməz,Qanadlanıb bir oymaqdan
Xatirə qatarıFikrimin işıqlı vadiləriyləBir maşın şütüyər, bir qatar gedər.
RəqqasəSən ortada ağ şam kimi yanırdın,İşığına axışırdı alqışlar.
Səndən küsmüşəmDağ mavi qartaldı, duman qanadı,Laləni köksümə sıxdım, qanadı.
Təzə pərdəUlu babam RüstəmxanınAlapaça atı varmış.
Məni sevirsənsəDüşünsək, düz gəlməz sözünün çoxu,Ocaqsız bir evdə necə köz olar?
YoxlamaSənsiz itib yolum, sönüb ulduzum,Sənsiz tamı yoxdu çörəyin, duzun,
Xəbər gözləyirəmYetmiş ildi dünyanın altıda biri qırmızı alova bürünüb yanır. Kənarda dayananlar da, alovun içindəkilər də bilir ki, bu söndürülməlidir. Amma öz-özünə yanıb qurtarmayana qədər yaxın düşmək olmur. Mübarizə adına qalxırsan, səni də yandırır. Amma sərçə kimi hərə bir damla su atsa yanğın böyüməz. O tək-tək damlalar zamanı nə qədər irəli çəkir, yanğının tez sönməsinə nə qədər xidmət edir? – bunu hesablamaq çətindir. Amma vaxtın dəyirmanını işlədən də o damlalardır.*Xəbər gözləyirəm... Kimdən; hayandan?
Geri dönməliyikAstara yolları uzanıb gedir*Təbrizə bir baş.*
Yardımlının dağlarıYardımlının ay dumanlı dağları,Həm o yanlı, həm bu yanlı dağları.
Xoşbəxt olmaqYolu çətin imiş xoşbəxt olmağın,Doğruluq, duruluq bəs eləmirmiş.
Bu cavan yaşımda...Bu cavan yaşında stol dalında,Qoymayım, kişilər qocala bilər.
Nəyə gərək belə qardaşBəzi rayonlarda qədim abidələri uçurub*daşını, kərpicini daşıyırlar...*
Sənə ucqar söylədilər...Ay ocağım!Bu dünyada
Məktəb zəngiÇatır qulağıma illərdən bəriO kənd məktəbinin doğma zəng səsi.
Məktəb yollarıGüllərə, kollara dolaşan izimÇəkərdi dalınca düşüncələri.
Biçin nəğməsiBiçin başlanmamış əllərində çin,Zəminin ağzında vərə düzülən.
Birinci – sonuncuAtam ucaboylu bir cavan idi,Bu saçıqırovlu yaşımdan cavan.
Dalımca ağlamaYolumu kəsəndə buludlarDalımca ağlama –
GəlsəydiMəni sevən kəsi sevə bilmədim,Sirli arzuların uçdum əlində.
DoğmalıqDayandığım bu zirvədən“Yurdum...” deyə pıçıldasam,
TərcüməçiməMəni bir ocağa, kəndə, rayona,Bir dağ arasına,