Əliağa Vahid · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Günəşlə bəhs edirəm mən bu gül cəmalım ilə,Necə bərabər olur ay iki hilalım ilə?
O gül ki, naz qılardı məni-pərişanəO gül ki, naz qılardı məni-pərişanə,Mən indi naz edirəm ol gülüzlü cananə.
Ey vətən övladı, bir an vermə fürsət düşmənə!Ey vətən övladı, bir an vermə fürsət düşmənə!Qəhrəman zərbənlə göstər dərsi-ibrət düşmənə.
Nədən yaraşmadım, ey yari-mahiparə, sənəNədən yaraşmadım, ey yari-mahiparə, sənəKi, bəlkə, xəlvəti əğyar edib işarə sənə?
Məcnuna deyən yoxdur: “Ey aşiqi-biçarəMəcnuna deyən yoxdur: “Ey aşiqi-biçarə,Leyliylə nə karın var, qoysun səni avarə”?
Bənd edib zülfünü dildar məni dilgirəBənd edib zülfünü dildar məni dilgirə,Bildi divanəsiyəm, saldı yenə zəncirə.
Qaçdı səhralərə Məcnun, demə Leylayə görə!Qaçdı səhralərə Məcnun, demə Leylayə görə!Eşqə duşmuş o da bir başqa müəmmayə görə.
Hər kim məhəbbət əhlini salmış əziyyətəHər kim məhəbbət əhlini salmış əziyyətə,Yox özgə qarğışım ona, düşsün məhəbbətə!
Sevgilim, əksin düşüb peymanədən-peymanəyəSevgilim, əksin düşüb peymanədən-peymanəyə,Artırıbdır zövqümü meyxanədən-meyxanəyə.
Bu bəzmi-işrətə, saqi, piyalə gec gəldiBu bəzmi-işrətə, saqi, piyalə gec gəldi,Gözün fədası, bizi sal xəyalə, gec gəldi.
Yandım o şəmiruyünə pərvanələr kimiYandım o şəmiruyünə pərvanələr kimi,Oldum əsir zülfünə, divanələr kimi.
Bir qaragöz əldən aldı din ilə imanimiBir qaragöz əldən aldı din ilə imanimi,Bağlayıb zülfü ayağım, qaşı tökdü qanimi.
Görən mehrabi-qaşın istəməz taqi-kəlisaniGörən mehrabi-qaşın istəməz taqi-kəlisani,Şikəst eyləyib hüsnün müshəfi-İncili-İsani.
Qismət et, yarəb, mənə daim meyü meyxanəniQismət et, yarəb, mənə daim meyü meyxanəni,Xali etmə məclisimdən saqərü peymanəni.
Etdi fələk zülm ilə məndən cüda səniEtdi fələk zülm ilə məndən cüda səni,Qıldı rəqib bəd sifətə aşina səni.
Yarım tökəndə gül üzə zülfi-siyahiniYarım tökəndə gül üzə zülfi-siyahini,Sandım ki, gizlədib fələk əbr içrə mahini.
Gəldi qəmdən gözəlim qurtara divanəsiniGəldi qəmdən gözəlim qurtara divanəsini,Gördü öz şəminə yandırdığı pərvanəsini.
Sanma cahanda əhli-vəfa məhliqaləriSanma cahanda əhli-vəfa məhliqaləri,Bietibar olurmuş hamı, yox vəfaləri!
Bir arzudə yoxam vəsli-yardən qeyriBir arzudə yoxam vəsli-yardən qeyri,Nə zövq bülbül üçün laləzardən qeyri.
Bu sərvi-qamətim qaşın xəyalıilə dütalandıBu sərvi-qamətim qaşın xəyalıilə dütalandı,Gözüm ayineyi-safi-cəmalından cilalandı.
Məcnunla vurdu bir gecə Leyli arasınıMəcnunla vurdu bir gecə Leyli arasını,Min dərdə saldı aşiqi-bəxti-qərasını.
Biz bir qatar tutiyi-şirinsuxənlərikQəzəl böyük ədib və şair Hüseyn Cavidə ithaf edilmişdir*Biz bir qatar tutiyi-şirinsuxənlərik,
Könül, biz aşiqik, eşq ilə iftixar edirikKönül, biz aşiqik, eşq ilə iftixar edirik,Bu iftixarimizi xəlqə intişar edirik.
Nə qədər eşqimiz, ey gül, belə pünhan olacaq?Nə qədər eşqimiz, ey gül, belə pünhan olacaq?Aşikar eyləməyincə ürəyim qan olacaq.
Yetişdi qeyri aşiqlər vüsali-yarə, biz qaldıqYetişdi qeyri aşiqlər vüsali-yarə, biz qaldıq,Xəlayiq çarə tapdı dərdinə, biçarə biz qaldıq.
Biz xərabət əhliyik, meyxanələrdən çıxmışıqBiz xərabət əhliyik, meyxanələrdən çıxmışıq,Badələr nuş etmişik, peymanələrdən çıxmışıq.
Dil bilən, söz anlayan bir nazlı yar istər könülDil bilən, söz anlayan bir nazlı yar istər könül,Lalədən, güldən gözəl, bir novbahar istər könül.
Vəfasız eyləyən ol nazlı yarı mən özüməm.Vəfasız eyləyən ol nazlı yarı mən özüməm.Salan nəzərdən o çeşmi-xumarı mən özüməm.
Gözlərin qarəsinə bir neçə qurban demişəmGözlərin qarəsinə bir neçə qurban demişəm,Qaşların tağına qurban yerinə can demişəm.
Bu çəkdiyim qəmi cananə mən özüm demədimBu çəkdiyim qəmi cananə mən özüm demədim,Desəm, gülər bizə biganə, mən özüm demədim.