Masnavi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
Come, cup-bearer! that wine of amber (red) colour (the wine of senselessness),Give me; for my foot has come against a stone.
Səadətnamə, 93اسم باری است چون طلسم وجودبر عدم زو فتاده نام وجود
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 59چو پیش عاشق آمد نامهٔ دوستحدیثی دید همچون مغز در پوست
Khosrow and Shirin, chapter 31نشسته شاه روزی نیمهشیاربه امّیدی که گردد بخت بیدار
Səadətnamə, 94بونجیب آنکه بود شیخ مهینچونکه کردی به سالکی تلقین
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 62چو دید آن عاشق دلسوز خستههمایون نامهٔ یار خجسته
The Seven Beauties, chapter 34When saddened by the trouble of the affair, the king would ride out to the chase alone.In hunting he recovered cheerfulness, (and) when thus cheered he came back home again.
Səadətnamə, 97نسبت فعل را به مظهر و سازکسب خوانند بر طریق مجاز
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 64ز جام عاشقی مستم دگر باربریدم مهر و پیوستم دگر بار
Sharafnama, chapter 36Come, cup-bearer! that wine that brings pleasure,Gives youth, brings back life, —
Səadətnamə, 107«ثبّت العرش» خود جهانی هستتا تو نقشی بر او توانی بست
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 70زهی! از جام مهرت مست گشتهز کوباکوب هجران پست گشته
The Treasury of Mysteries, chapter 37A religious man was attracted to evil; he chose the street of the wine sellers.He put wine to his lips and wept bitterly, saying: “Oh wretch that I am, what is my remedy?
Səadətnamə, 114نفس را نیست مادت و مدّتقالب او راست آلت و عدّت
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 71که روز غم بسر خواهد شد آخرسخن نوعی دگر خواهد شد آخر
Iqbalnama, chapter 37مغنی بساز از دم جانفزایکلیدی که شد گنج گوهر گشای
Səadətnamə, 126امر فرمود ایزد رحمانهمۀ خلق را ز انس و ز جان
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 74چه باک؟ امروز اگر ره دور باشداگر فردا به منزل حور باشد
The Treasury of Mysteries, chapter 45A pilgrim started on his pilgrimage; he practised the customs of the pilgrims.All that he had above his requirements, amounted to one purse of dinārs.
Səadətnamə, 128گفت یک روز نازنین خاتونکادمی زاده عاجز است و زبون
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 75شنیدم حاجییی احرام بستهچو در ریگ بیابان گشت خسته
The Treasury of Mysteries, chapter 58Why are we who have abandoned self, sitting lowly in this dust?Association with this dust has humbled thee; the earth has made many such schemes.
Gulshan-i Raz, chapter 2گذشته هفت و ده از هفتصد سالز هجرت ناگهان در ماه شوال
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 76اگر نتوان به دیر و زود کردنبباید چارهٔ بهبود کردن
The Treasury of Mysteries, chapter 59When the roses were in flower, the nightingale spoke to the falcon on the lawn of the garden,Saying: “Thou art more silent than all other birds. How is it that thou hast won the game? Tell me the reason.
Mir'at al-Muhaqqiqin, chapter 2بدان که نفس طبیعی عبارت از قوّتی است که اجزای جسم را نگذارد تا از یکدیگر متلاشی شود، و نفس طبیعی را دو خدمتکار است که یکی را خِفَّت گویند و دیگری را ثقل. و خفت عبارت از قوتی باشد که مایل محیط بود و ثقل بر عکس او.و نفس نباتی عبارت از قوتی باشد که جسم را در طول و عرض و عمق بکشد و بزرگ گرداند و نفس طبیعی خادم نفس نباتی باشد و نفس نباتی را به غیر از او هشت خادم دیگر باشد چون: جاذبه و ماسکه و هاضمه و ممیزه و دافعه و مصوره و مولده و منمیه.
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 77در آن مدت، که بود از محنت تبجهان بر چشم من تاریک چون شب
Khosrow and Shirin, chapter 67چو عالم برزد آن زرینعلم راکز او تاراج باشد خیل غم را
Mir'at al-Muhaqqiqin, chapter 4بدان که هرچه عدم او ضروری بود او را ممتنع الوجود خوانند و هر چه وجود او ضروری بود او را واجب الوجود گویند و هر چه وجود و عدم او هیچ کدام ضروری نبود او را ممکن الوجود خوانند. اکنون بدان که هر چه موجود است یا واجب الوجود است یا ممکن الوجود، بجهت آنکه موجود دروجود خود به غیری محتاج هست یا نیست.اگر در وجود خود به غیری محتاج نیست، آن را واجب الوجود خوانند چنانکه حق سبحانه و تعالی، و اگر در وجود خود محتاج است به غیری، او را ممکن الوجود خوانند و اینجا اثبات واجب الوجود ظاهر شد چرا که ممکنات موجودند و وجود ممکنات البته از غیری باشد و آن غیر هر آینه منتهی شود به واجب الوجود. و دیگر آنکه تا واجب الوجود نباشد ممکن الوجود را ممکن نتوان گفت، یعنی تا اول محتاجٌ الیه نباشد نتوان گفت که فلان چیز محتاج است به فلان چیز، پس واجب الوجود ثابت شد و ممکن الوجود در بقای وجود اگر محتاج نباشد به غیری، آن را جوهر گویند و اگر باشد آن را عرض خوانند و بدان که بقای وجود غیر وجود است؛ بجهت آنکه دو کس را میبینیم یکی تا ده سال بیش نمیماند و یکی تا صد سال میماند و هر دو در وجود شریکند، بجهت آنکه در حال حیات هر دو بر هر دو صادق است که موجودند؛ اما بقای وجود این صد سال است و بقای وجود آن دیگر ده سال. پس معلوم شد که بقای وجود غیر وجود است. پس ممکنات یا جوهر باشند یا عرض.
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 21مگر با ما سر یاری نداری؟که ما را در مشقت میگذاری؟