Ghazal 5072

از جا نمی روم چو سپند از نوای خویشآتش زنم به محفل و باشم به جای خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5076

سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویشدر پای خم ز دست ندادم سبوی خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5078

فارغ ز تمنای جهان گذران باشبی داعیه چون دیده حیرت زدگان باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5079

چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باششیرازه اوراق دل از چین جبین باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5080

آن لاله عذاری که منم داغ و کبابشاز خون جگر سوختگان است شرابش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5096

در جهان دل مبند و اسبابشمی جهد برق از ابر سنجابش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5098

می ز شرم لب می آشامشعرق شرم گشت درجامش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5102

از هر صدا نبازم چون کوه لنگر خویشبحر گران وقارم در پاس گوهر خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5103

بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویشخود را خلاص کردم از پاسبانی خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5107

هر حلقه ز کاکل رسایشچشمی است گشاده در قفایش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5112

ندارد صفحه رخسار خوبان اعتبار خطدر آتش دارد از هر حلقه نعلی بیقرار خط

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5114

پرست دفتر افلاک از حساب غلطبدار دست ز اصلاح این کتاب غلط

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5115

چون برق زود می گذرد آب و تاب خطزنهار دل مبند به موج سراب خط

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5119

گرچه دارد تلخی زهر اجل جام وداعبرامید مرگ می نوشم به هنگام وداع

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5133

ز سوز عشق بود خارخار گریه شمعبه دست شعله بود اختیار گریه شمع

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5137

مشو به دیدن خشک از سمنبران قانعمشو ز خوان سلیمان به استخوان قانع

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5139

دل چون شود جدا ز سر زلف یار جمع؟کز رشته می شود گهر شاهوار جمع

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5145

به که نطق خویش از اهل زمان دارم دریغنغمه داودی از آهن دلان دارم دریغ

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5149

چنان که بلبل مسکین بود خزان درباغز یار و دوست جدا مانده ام چنان درباغ

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5163

مدار چشم ازین کور باطنان انصافکه گشته است به عنقا هم آشیان انصاف

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5169

شوره زار خاک را یکسر گلستان کرد عشقحنظل افلاک را چون نار خندان کرد عشق

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5170

می نماید صد گره را یک گره زنار عشقسبحه داران چون برون آیند ازبازار عشق؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5173

آتشین شد چهره خاک از می گلرنگ عشقچرخ شد خاکستری از آتش بی رنگ عشق

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5174

از نقاب سنگ تابد شعله عریان عشقپرده چون پوشد کسی بر سوزش پنهان عشق؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5182

پای گستاخ منه بر در کاشانه عشقسر منصور بود کنگره خانه عشق

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5188

قامت ز آه شرط بود در نماز عشقبی آب دیده نیست نمازی نیاز عشق

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5189

گردی است صبح ازنفس راستین عشقداغی است مهر از جگر آتشین عشق

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5191

آزرده است گوشه نشین از وداع خلقغافل که اتصال حق است انقطاع خلق

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5201

زخمی تیغ شهادت زنده می خیزد ز خاکهمچو گل با جبهه پرخنده می خیزد ز خاک

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5203

نشأه می گرچه نتوان یافتن از جام خشکگاه کار بوسه تر می کند پیغام خشک

Saib TabriziGhazal1 min