Works
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
Ay ağalar, nə bəlalı qul oldum,Tapılmır dərdimə dəvalar mənim.
I. Yetim adlarGöylərə sancılan minarələrdənGecələr qapqara bayraqlar kimi
Ey vay kim, can verdimü bir yari-cani tapmadımEy vay kim, can verdimü bir yari-cani tapmadım,Sərv boylu bir güli-ğönçədəhanı tapmadım,
Qasida 8ای عجب! این راه نه راه خداستزانکه در آن اهرمنی رهنماست
Rubai 25چون دانستی که از کجا آمده اییا کیت فرستاد و چرا آمده ای
Arifnama, chapter 4بدینجا چون رسید اشعارِ خالصپریشان شد همه افکارِ مخلص
Çəkinmə, gül!Çəkinmə, gül! O lətif, incə, nazlı qəhqəhələrSimaxi-ruhumu öpdükcə məsti-zevq olurum.
Bir əməlimTəbəssüm eyləmədi xüldzari-amalım,Cahanda qismətim olmuşmudur hümumü qümum?
GörmədimÇox gözlərə baxdımsəmavi, siyah,
KuropatkinəKimdir bizim m inarədə əzanları susduranlar?“Doğru yola sapm a!” deyib qanlı irin qusduranlar?
Azerbaijani poem 21آینایا باخاندا گؤردوم، ساققالیما دن دوشوبدیمن کی چوخ قوجالمامیشام، بیلمیرم ندن دوشوبدی
Şaqqulunun xeyir işiPayız günü idi. Balaca şəhərin küçələrini duman bürümüşdü. Xırdaca evlər gölgə kibi görünürdülər. Səs, küy yox idi; elə bil şəhər qəmə batmış idi. Bircə uzaqdan əzan səsi gəlirdi. Bir az keçib, qaranlıq düşdü; küçədən gedən adamların da ayağının şappıltısı kəsildi: xalq evlərinə çəkildi. Nalbənd Kərbəlayı Qurban da dükanını bağlıyıb «halva bazar»dan evə gəldi. Küçə qapısını yumuruq ilə döyüb, deyirdi:– Köpək oğlunun yerində elə bil tufan qopub!
Bir dəstə açarO, təzə evin önündə durduTöküləndə qar.
Münif əfəndiyəƏziz qardaşım Münif əfəndi!**İstanbulda olduğum günlərdə sizin və əziz qardaşım Arif bəyin haqqımda göstərdiyiniz məhəbbət və mehribanlıq heç bir vəchlə yadımdan çıxmamışdır və elə bir gün olmur ki, sizin yaxşılığınızdan danışmayım. Lakin təəssüf ki, sonralar məsafənin uzaqlığı məni sizin əziz vücudunuzu görməkdən məhrum etmişdir.
Heyrət!"Heyrət, eybüt!"dedi dünyaya qələm
Nəvayi-aşiqanəYaran, bahar mövsümüdür, aşiq olmalı!Canan yolunda ölmək üçün şaiq olmalı!
Dilbarə, hicrin yarasinə ləbin mərhəm düşərDilbəra, hicrin yarasinə ləbin mərhəm düşər,Ol dişin incusi tək dəryadə həm dür kəm düşər.
BərədəÇatdıq qalın meşəyə, aşıb neçə yol, gədik,Hər ağaca burada inci düzmüş sırsıra.
XalYarpaqlara xal düşürXəzan gələndə.
Yenə o bağ olaydıYenə o bağ olaydı, yenə yığışaraq sizO bağa köçəydiniz.
Birinci pərdəPərdə açıldıqda İranda şəhər meydanı görünür. Səhnənin ortalığında Fazil Dərbəndinin*heykəli eşşək üstündə əyləşib, ətrafında neçə nəfər köhnə kulak, boyunlarında kəndir və*
Ay oğlanŞirin yuxusuna qurban olduğum,Gözlərin aç, mehribanım, ay oğlan!
İmaş və GüllüHəmişə nənəm, ya anam məni müdafiə eləyəndə ürəyim kövrəlirdi. İndi də Fatma nənəm belə deyəndə gözlərim doldu və mən bağa qaçdım. Gördüm ki, İmaş su arxının qabağında oturub üst köynəyini yamayır, əldə toxunan kobud yun şaldan tikilmiş sərdarisini isə alt köynəyinin üstündən atıb çiyninə. Həmişə olduğu kimi, indi də məni görəndə gülümsədi. Onun arvad kimi köynək yamaması mənə qəribə göründü, mən ondan soruşdum:– Niyə köynəyini özün yamayırsan?
ZəhərQızıldan bahadır ilan zəhəri,Onu da ölkələr minnətlə alır.
YaralanmamışTərlan könlüm qaynağında şir istər,Gətirə şikarın yaralanmamış.
PoçtalyonYenə poçtalyonu GöyçayımızınÇinarlı yollarla gəlib şən keçir.
Bu yoldaÖlümün gözünün içinə baxıb,Sonra bir şam kimi sönəcəyəm mən.
M.F.Axundovun dramaturgiyası haqqında bəzi qeydlərDeni Didro “Dramatik poeziya haqqında”kı kitabında yazır: “Əsər barəsində düzgün mühakimə yürütmək üçün onu başqa əsərlərlə müqayisə etmək lazım deyildir”.Bu fikir müəyyən dərəcədə doğrudur. Müəyyən dərəcədə deyirik, çünki bəzən yerli müqayisə xeyir verə bilər. Lakin Didro bu fikri söylərkən bitkin sənət əsərlərini nəzərdə tutur. Xüsusən dramlardan bəhs edildiyi zaman, müqayisə, tədqiqatçıdan böyük risq tələb edir.
Ay doğanda gələrdi!..Onu hər axşamçağı yol üstündə görərdim.Qərib-qərib baxardı uzun-uzun yollara.
Dəbə düşüb…Xalqı sevmək indi yamanDəbə düşüb,