Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
گلبانگ به از زرست ای گلغافل نشوی ز حال بلبل
Qəzəl 5275گر تشنه اسراری پیش آر شراب اولگر گنج همی خواهی می گرد خراب اول
Qəzəl 5279روی گرم لاله شد برق کتان توبه امسوخت استغفار را گل در دهان توبه ام
Qəzəl 528سبک از عقل به یک رطل گران کرد مراصحبت پیر خرابات جوان کرد مرا
Qəzəl 5285روزگاری شد ز چشم اعتبار افتادهامچون نگاه آشنا از چشم یار افتادهام
Qəzəl 5286در نمود نقشها بیاختیار افتادهاممهره مومم به دست روزگار افتادهام
Qəzəl 5289بوالعجب مجموعهها از کف به حسرت دادهامحاصلِ عمرِ گرامی را به غارت دادهام
Qəzəl 5291ناف سوز لاله داغ مشکسود آورده امچون کنم در خانه دل آنچه بود آورده ام
Qəzəl 5295مدتی چون غنچه در خون جگر پیچیدهامتا درین گلزار چون گل یک دهن خندیدهام
Qəzəl 5296تا شده است از دوربینی عاقبتبین دیدهامدر ترازوی قیامت خویش را سنجیدهام
Qəzəl 5300گاهگاه از دیده عبرت با دنیا دیدهامکی به این هنگامه از بهر تماشا دیدهام
Qəzəl 5302عشرت روی زمین در بردباری دیده امنقش پایم نقش خود در خاکساری دیده ام
Qəzəl 5303تا ز می قانع به خوناب جگر گردیده امسرخ رو از باده بی درد سر گردیده ام
Qəzəl 5304سالها گرد زمین چون آسمان گردیده امتا چنین صافی دل و روشن روان گردیده ام
Qəzəl 5306با کمال محرمی محرم ازان رخساره امدرکنار گل چو بوی گل همان آواره ام
Qəzəl 5307داشت از طفلی جنون جا در دل آواره امبود از سنگ ملامت مهره گهواره ام
Qəzəl 5308نو خطان را بر سر نازآورد نظاره امزنگ از آیینه دل می برد نظاره ام
Qəzəl 5309آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشهامبیستون کان زمرد شد زآب تیشهام
Qəzəl 531می کند وقت خوش از عمر برومند مراخونی وقت، بود خونی فرزند مرا
Qəzəl 5312شد گل صد برگ خار از اشک خوش پرگاله امسبزه خوابیده در گلشن نماند از ناله ام
Qəzəl 5317نیست از عزلت غباری بر دل دیوانهامدر بهاران از زمین سر بر نیارد دانهام
Qəzəl 532تا دل از روی تو شد مطلع انوار مراچشم خورشید شود خیره ز رخسار مرا
Qəzəl 5320نیست از گردون غباری بر دل بیکینهامجلوه طوطی کند زنگار در آیینهام
Qəzəl 5327از فروغ حسن گل درآشیان می سوختمماه گرم جلوه و من درکتان می سوختم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.