Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
درخون نشستم از نفس مشکبار خویشچون نافه عقده ای نگشودم زکار خویش
Qəzəl 5065سر سبز آن که سعی کنددر هلاک خویشچیندچو سرو دامن همت ز خاک خویش
Qəzəl 5068ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویشازشیر ماهتاب بریدم کتان خویش
Qəzəl 5069خود کرده ام به شکوه تراخصم جان خویشکافر مباد کشته تیغ زبان خویش !
Qəzəl 5070از بیقراری دل اندوهگین خویشخجلت کشم همیشه ز پهلونشین خویش
Qəzəl 5073تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویشچون گردباد محو کنم نقش پای خویش
Qəzəl 5077از صحبت افسرده روانان به حذر باشجویای جگر سوختگان همچو شرر باش
Qəzəl 5078فارغ ز تمنای جهان گذران باشبی داعیه چون دیده حیرت زدگان باش
Qəzəl 5079چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باششیرازه اوراق دل از چین جبین باش
Qəzəl 508تا به حدی است لطافت رخ پرتابش راکه عرق داغ کند لاله سیرابش را
Qəzəl 5085آن ترک که خون می چکد از تیغ نگاهشبرقی است که از چشم بود ابر سیاهش
Qəzəl 5087در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیشصد پیرهن ازتن بود آزردن جان بیش
Qəzəl 5089سری را که بالین شود آستانشبود بخت بیدار خواب گرانش
Qəzəl 5090سخن تانگردد چو موی میانشمحال است آید برون ازدهانش
Qəzəl 5093حضوری داشتم شب با خیالشکه در خاطر نمی آمد وصالش
Qəzəl 5094شده است از شوق تیغ جان ستانشوبال خضر، عمر جاودانش
Qəzəl 5096در جهان دل مبند و اسبابشمی جهد برق از ابر سنجابش
Qəzəl 5099هر که خموش از شکایت است زبانشحلقه ذکر خفی است مهر دهانش
Qəzəl 5100بس که زند موج نور سرو روانشهاله ماه است طوق فاختگانش
Qəzəl 5102از هر صدا نبازم چون کوه لنگر خویشبحر گران وقارم در پاس گوهر خویش
Qəzəl 5103بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویشخود را خلاص کردم از پاسبانی خویش
Qəzəl 5104در خرابات مغان ستار باشچون لب پیمانه بی گفتار باش
Qəzəl 5107هر حلقه ز کاکل رسایشچشمی است گشاده در قفایش
Qəzəl 511عشق سازد ز هوس پاک دل آدم رادزد چون شحنه شود امن کند عالم را
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.