Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
که راست تاب شکرخندههای پنهانش ؟که شور حشر بود گرده نمکدانش
Qəzəl 5017رسیده است به جایی لطافت بدنشکه از نسیم شود داغدار یاسمنش
Qəzəl 5018جدا نمی شود از پیش لعل میگونشچه بوسه گاه شناس است خال موزونش !
Qəzəl 5021الف قدی که منم سینه چاک بالایشسپهر سبزه خوابیده ای است درپایش
Qəzəl 5022گذشته است ز تعریف،قد رعنایشالف کشد به زمین سرو پیش بالایش
Qəzəl 5024مخور چو لاله و گل، روی دست ساغر عیشکه در رکاب نسیم فناست دفتر عیش
Qəzəl 5025مده ز دست چو گل دربهار ساغر عیشکه از شکوفه بود در گذار، اختر عیش
Qəzəl 5026به احتیاط نظر کن به چشم جادویشکه در کمین رمیدن نشسته آهویش
Qəzəl 5027ز دل برون نرود چشم آشنا رویشسری به دامن مجنون نهاده آهویش
Qəzəl 5029چمن برید به مقراض رشک، سنبل خویشسرآمدی ز نکویان به زلف و کاکل خویش
Qəzəl 5030مکن خراش دل سنگ نیز پیشه خویشکه کشته می شوی آخر به زخم تیشه خویش
Qəzəl 5036چون سرو در مقام رضا پایدار باشآزاده ز انقلاب خزان و بهار باش
Qəzəl 5039گوهر فروز دیده بیدار خویش باشبرق فنای خرمن پندار خویش باش
Qəzəl 504چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود رابر هوا پای بنه، تخت روان کن خود را
Qəzəl 5045Yansan, elə yan ki, sən axırda hədər olma,Məğrurluğunun həddini bil, o qədər olma.
Qəzəl 5046غافل ز حال طوطی شیرین زبان مباشبا سبز کرده های سخن سرگران مباش
Qəzəl 5047هرجا نمی خرند متاعت گران مباشپرواز گیر و خار و خس آشیان مباش
Qəzəl 5048در محفل که راه بیابی گران مباشاز حرف سخت بار دل دوستان مباش
Qəzəl 5049هردل که داغدار شود از نظاره اشپهلو به آفتاب زند هر ستاره اش
Qəzəl 5054میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرشترکن دماغ جان ز می روح پرورش
Qəzəl 5057شوخی که جلوه گاه بود دیده منشچون طفل اشک، روی توان دید درتنش
Qəzəl 5058خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروشکز یک پیاله برد زمن صبر و عقل وهوش
Qəzəl 5059هرچند خط باطلم از تار و پود خویشخجلت کشم چو موج سراب از نمود خویش
Qəzəl 5060ازآب بازی مژه اشکبار خویشکردیم همچو دامن صحرا کنار خویش
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.