Təbiət və bahar
طی شد زمان پیری ودل داغدار ماندصیقل شکست وآینه ام در غبار ماند
Qəzəl 4123O hünər sahibləri köçdü cahandan, qalmadı,Sərbəsər boşdur tamam indi gülüstan, qalmadı.
Qəzəl 4125جمعی که دل به طره طرار بسته انداول کمر به رشته زنار بسته اند
Qəzəl 4128مستان چو غنچه بند قبا را نبسته اندبر سینه راه فیض هوا رانبسته اند
Qəzəl 4133هوش از نظر به نرگس مستم گرفته اندچون ساغر اختیار ز دستم گرفته اند
Qəzəl 4137عیش جهان به رند می آشام داده اندخط مسلمی به لب جام داده اند
Qəzəl 4142آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اندبالین و بستر از گل بی خار کرده اند
Qəzəl 4143گر خلق را به حرف دهن باز کرده اندچشم مرا به روی سخن باز کرده اند
Qəzəl 4147Bu gözəllər ki, təkəbbürlə hey ətrafa baxar,Bilməyirlər, yarımın qar kimi ağ gərdəni var?
Qəzəl 4153عشاق دل به دیده روشن کشیده اندچون ذره رخت خویش به روزن کشیده اند
Qəzəl 4154از آفتاب چاشنی صبح شد بلندعمر دوباره یافت ز راه گداز قند
Qəzəl 4155جمعی که زیر خاک دل پاک می برندبا خود بهشت را به ته خاک می برند
Qəzəl 4159چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زندتبخاله قفل خامشیم بر دهان زند
Qəzəl 416محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان رانمی گیرد گریبان شحنه کوته آستینان را
Qəzəl 4161Sinəmin dağı ürəkdən od alıb, dad eləyər,Yelləyər sinəmi atəş, o da fəryad eləyər.
Qəzəl 4162گلزار جوش حسن خداداد میزندباغ از شکوفه موج پریزاد میزند
Qəzəl 4163ابر بهار سینه به گلزار می زندخون شفق علم ز سر خار می زند
Qəzəl 4164عاشق که حرف عشق به اغیار می زندآبی به روی صورت دیوار می زند
Qəzəl 4167یاقوت با لب تودم از رنگ می زنداین خون گرفته بین که چه بر سنگ می زند
Qəzəl 417ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان راچو پشت سر نباشد عذرخواهی زشت رویان را
Qəzəl 4172عاشق کجا به کعبه و دیر التجا کندحاشا که خضر پیروی نقش پا کند
Qəzəl 4173وقت است نوبهار در عیش وا کندباغ از شکوفه خنده دندان نما کند
Qəzəl 4174محبوس آسمان چه پروبال واکنددر زیر سنگ سبزه چه نشو ونما کند
Qəzəl 4175آنجا که شوق دست حمایت بدر کندشبنم در آفتاب قیامت سفر کند
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.