Qəzəl 6407

گریان ز کوی او دل ما می رود برونزین باغ، آب رو به قفا می رود برون

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6408

از تن خجل ز شرم گنه رفت جان برونچون ناوک کجی که رود از کمان برون

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6409

هر تیره دل کجا شنود بوی پیرهن؟دلهای باصفا شنود بوی پیرهن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6414

بی درد مشکل است سخن گفتن این چنینرنگین شود سخن ز جگر سفتن این چنین

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6416

صاف است به گردون دل بی کینه مستانزنگار نگیرد به خود آیینه مستان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6417

تا از خودی خود نبریدند عزیزانچون نی به مقامی نرسیدند عزیزان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 642

Heyrətə saldın, əzizim, gəlişinlə bağı sən,Səni görcək maraq ilə baxaraq susdu süsən.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6422

بی آب نگردد گهر حسن ز دیدنباریک نگردد لب ساغر ز مکیدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6424

اندیشه زاد از سر بی مغز بدر کنچون ماه تمام از دل خود زادسفر کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6426

دزدیده در آن ابروی پیوسته نظر کنزنهار ازین دزد کمربسته حذر کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6430

لب تشنگی حرص ندارد جگر منخشک از قدح شیر برآید شکر من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6431

هر چند به ظاهر چون روان در بدنم منچون معنی بیگانه غریب وطنم من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6434

اشکی که از ندامت ریزند باده خوارانشیرازه نشاط است چون رشته های باران

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6436

چون غنچه هر که ننشست در خار تا به گردناز می نشد چو مینا سرشار تا به گردن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 644

بس است تیغ تغافل من بلاجو رامکن به خون من آلوده تیغ ابرو را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6440

مکن منع تماشایی ز دیدنکه این گل کم نمی گردد به دیدن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6441

رهن می ناب شد، جبه و دستار منرفت به باد فنا، خرمن پندار من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6443

شد گلستان خارخار من به منگو نپردازد بهار من به من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6445

لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب اومی شود نرگس به هر رنگی که باشد آب او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6447

دیده روشن می شود از خط عنبر یار اومی برد زنگ از دل آیینه ها زنگار او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6448

بوسه ریزد گاه حرف از لعل شکربار اوجنگ باشد گوش و لب را بر سر گفتار او

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6449

عشق سلطان و زمین میدان، فلک چوگان در اوسرفرازان جهان چون گوی سرگردان در او

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 645

ز داغ نیست محابا به درد ساخته راکه آتش است گلستان، زر گداخته را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6450

آتشین رویی که شد آیینه دل آب ازومرکز پرگار حیرت می شود سیماب ازو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.