Təbiət və bahar
گریان ز کوی او دل ما می رود برونزین باغ، آب رو به قفا می رود برون
Qəzəl 6408از تن خجل ز شرم گنه رفت جان برونچون ناوک کجی که رود از کمان برون
Qəzəl 6409هر تیره دل کجا شنود بوی پیرهن؟دلهای باصفا شنود بوی پیرهن
Qəzəl 6414بی درد مشکل است سخن گفتن این چنینرنگین شود سخن ز جگر سفتن این چنین
Qəzəl 6416صاف است به گردون دل بی کینه مستانزنگار نگیرد به خود آیینه مستان
Qəzəl 6417تا از خودی خود نبریدند عزیزانچون نی به مقامی نرسیدند عزیزان
Qəzəl 642Heyrətə saldın, əzizim, gəlişinlə bağı sən,Səni görcək maraq ilə baxaraq susdu süsən.
Qəzəl 6422بی آب نگردد گهر حسن ز دیدنباریک نگردد لب ساغر ز مکیدن
Qəzəl 6424اندیشه زاد از سر بی مغز بدر کنچون ماه تمام از دل خود زادسفر کن
Qəzəl 6426دزدیده در آن ابروی پیوسته نظر کنزنهار ازین دزد کمربسته حذر کن
Qəzəl 6430لب تشنگی حرص ندارد جگر منخشک از قدح شیر برآید شکر من
Qəzəl 6431هر چند به ظاهر چون روان در بدنم منچون معنی بیگانه غریب وطنم من
Qəzəl 6434اشکی که از ندامت ریزند باده خوارانشیرازه نشاط است چون رشته های باران
Qəzəl 6436چون غنچه هر که ننشست در خار تا به گردناز می نشد چو مینا سرشار تا به گردن
Qəzəl 644بس است تیغ تغافل من بلاجو رامکن به خون من آلوده تیغ ابرو را
Qəzəl 6440مکن منع تماشایی ز دیدنکه این گل کم نمی گردد به دیدن
Qəzəl 6441رهن می ناب شد، جبه و دستار منرفت به باد فنا، خرمن پندار من
Qəzəl 6443شد گلستان خارخار من به منگو نپردازد بهار من به من
Qəzəl 6445لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب اومی شود نرگس به هر رنگی که باشد آب او
Qəzəl 6447دیده روشن می شود از خط عنبر یار اومی برد زنگ از دل آیینه ها زنگار او
Qəzəl 6448بوسه ریزد گاه حرف از لعل شکربار اوجنگ باشد گوش و لب را بر سر گفتار او
Qəzəl 6449عشق سلطان و زمین میدان، فلک چوگان در اوسرفرازان جهان چون گوی سرگردان در او
Qəzəl 645ز داغ نیست محابا به درد ساخته راکه آتش است گلستان، زر گداخته را
Qəzəl 6450آتشین رویی که شد آیینه دل آب ازومرکز پرگار حیرت می شود سیماب ازو
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.