Təbiət və bahar
در دل سخت تو نتوان به سخن جا کردننتوان غنچه پیکان به نفس وا کردن
Qəzəl 6264باده با حوصله ما چه تواند کردن؟تندی سیل به دریا چه تواند کردن؟
Qəzəl 6269گر چو شبنم دل خود آب توانی کردنبر سر بستر گل خواب توانی کردن
Qəzəl 6271نرسد هیچ کمالی به سخن سنجیدنکه سخن را صله ای نیست به از فهمیدن
Qəzəl 6272بی بصیرت چه گل از غیب تواند چیدن؟پای خوابیده چه در خواب تواند دیدن؟
Qəzəl 6274پرده عیب جهان است نظر پوشیدنگل بی خار شود خار ز دامن چیدن
Qəzəl 6277کار دریاست ز هر موج خطر خندیدنرو نکردن ترش از تلخ، شکر خندیدن
Qəzəl 6279خون پامال بود شبنم گلزار وطندهن گرگ بود رخنه دیوار وطن
Qəzəl 6280خاک ره باش و تماشای تن آسانی کنخاطر مور به دست آر و سلیمانی کن
Qəzəl 6283لب به نیسان نگشاید صدف دیده منلنگر بحر بود گوهر سنجیده من
Qəzəl 6285غنچه از باده نگردد گل خمیازه منچشم مخمور بود رشته شیرازه من
Qəzəl 6289نیست امروز ز مژگان گهرافشانی منگریه شسته است به طفلی خط پیشانی من
Qəzəl 6291نشود دام رهم جلوه هر تر دامنمی کشد موجه من از کف کوثر دامن
Qəzəl 6292داغ بر دل شدم از انجمن یار بروندست خالی نتوان رفت ز گلزار بیرون
Qəzəl 6293جام می غم ز دل تنگ نیارد بیرونصیقل این آینه از زنگ نیارد بیرون
Qəzəl 6295اشک خونین نه ز هر آب و گل آید بیروناین گل از دامن صحرای دل آید بیرون
Qəzəl 630شکست، نقشِ مرادست بوریای مرانسیمِ فتح، قلم میکند لوای مرا
Qəzəl 6300شور عشق از دل دیوانه نیاید بیرونسیل ازین گوشه ویرانه نیاید بیرون
Qəzəl 6301چون دهد چشم ترم اشک به دامان بیرونز آستین بحر کند پنجه مرجان بیرون
Qəzəl 6303حذر کن از عرق روی لاله رخسارانکه می کند به دل سنگ رخنه این باران
Qəzəl 6306خمار سوخت مرا ساقیا شراب رسانمرا به چشمه حیوان ازین سراب رسان
Qəzəl 6308مخور ز حرف خنک بر دماغ سوختگانحذر کن از دل پر درد و دماغ سوختگان
Qəzəl 6309دل دو نیم بود ذوالفقار زنده دلانکه را بود جگر کارزار زنده دلان؟
Qəzəl 6311نمی شود سخن راست در دهان پنهانکه تیر را نکند خانه کمان پنهان
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.