Təbiət və bahar
ساقیا صبح است می از شیشه در پیمانه کنحشر خواب آلودگان از نعره مستانه کن
Qəzəl 6078گر طلبکار حضوری لب به غیبت وامکنعیب خود پوشیده و از دیگران پیدا مکن
Qəzəl 6083بر نظربازان ستم در ابتدای خط مکنخشک مغزی در بهار جانفزای خط مکن
Qəzəl 6085دل غمین ز اندیشه روزی درین عالم مکنبهر گندم پشت بر فردوس چون آدم مکن
Qəzəl 6094دامن خود را کشید آه سرو ناز از دست منآه کان آهوی وحشی جست باز از دست من
Qəzəl 6095می گذشت از پرده های آسمان فریاد منبرنمی آید کنون از آشیان فریاد من
Qəzəl 6097چون زند موج حلاوت کلک شکر بار منپسته خندان شود لب بسته از گفتار من
Qəzəl 6098نست چون مژگان بلند و پست در گفتار منتیر یک ترکش ز همواری بود افکار من
Qəzəl 6099چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟تا به کی تلقین خون مرده باشد کار من؟
Qəzəl 6101آه می دزدد نفس در سینه افگار منغنچه می خسبد نسیم صبح در گلزار من
Qəzəl 6103مغز را آشفته می سازد دل پر شور منپنبه برمی دارد از مینا می منصور من
Qəzəl 6104دست کوته کرد زلف یار از تسخیر منریخت از زور جنون شیرازه زنجیر من
Qəzəl 6106دل ز کاهش واصل آن یار جانی شد ز مناین زمینی از ریاضت آسمانی شد ز من
Qəzəl 6108از جفای چرخ نالیدن نمی آید ز منگوش خصم سفله تابیدن نمی آید ز من
Qəzəl 6109بلبلم اما رسد بر لاله و گل ناز مندست گلچین می رود از کار از آواز من
Qəzəl 611گرفتگی دل از چشمِ روشن است مراگره به رشته ز پیوندِ سوزن است مرا
Qəzəl 6113بس که دارد گرد کلفت چهره احوال منروی می مالد به خاک آیینه را تمثال من
Qəzəl 6115سر نمی پیچد ز اشک لاله گون مژگان منپنجه با دریای آتش می زند مرجان من
Qəzəl 6117با سیه چشمان بود بزم می گلگون منساغر از ناف غزالان می زند مجنون من
Qəzəl 612ز عشق، سینه پر داغ گلشنی است مرابه باغ خلد ز هر داغ روزنی است مرا
Qəzəl 6120اهل معنی گرچه خاموشند از تحسین منغوطه در خون می زنند از معنی رنگین من
Qəzəl 6121عشقبازی بود دایم در جهان آیین منچون سمندر بود از آتش بستر و بالین من
Qəzəl 6127آن که ننشیند کنون از ناز در پهلوی منتکیه گاهش بود در مستی سر زانوی من
Qəzəl 6129کی به سنگ از مغز مجنون می رود سودا برون؟چون برد انجم سیاهی از دل شبها برون؟
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.