Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Məndən bu dünyaya nə qaldı görən?Bir odlu, ocaqlı oda qalmadı.
"Şair"lərimizə nəzirəEy alnın ay, üzün günəş, ey qaşları kəman,Ceyran gözün, qarışqa xəttin, kakilin ilan.
Samur çayıBizim Qafqaz dağlarından şırıl-şırıl süzülən,Çəmənlərin gərdəninə inci kimi düzülən,
Torpağın nəğməsiBaharın ilk günləriydi,Torpaq nəğmə deyirdi.
ŞairDeyirdin dünyadan yoxdu xəbərin,Bakıdan yox imiş xəbərin, şair.
SöyüdAy Muğanın gəlini,Bitmisən şimalda da.
Eşşək yerinəNeçə ildir başıma turp əkilir, lək yerinə,Dəyişib indi zamar, turpu çıxart ək yerinə,
Fəsli bahar gəldi, könül, künci-bağ tutFəsli bahar gəldi, könül, künci-bağ tut,Möhnət bizi ayaqladı, bir dəm əyağ tut.
Səadətnamə, 30ذات حق در جهات مینایدکم نگردد ز هیچ و نفزاید
QalmadıDedim, könül, gəl al məndən nəsihət,Zay oldu bədənim, sağ da qalmadı.
Hayıfsan!Danışdıq, barışdıq mərhəmət ilə,İnciklik araya qatma, hayıfsan!
İndiHaqq yanında budur sözüm əzəli,Əs ey gözüm, badı murad, əs indi.
SözSöz ki ucuzlaşıb dəyərdən düşürElə bil bir igid yəhərdən düşür.
Ey vay kim, can verdimü bir yari-cani tapmadımEy vay kim, can verdimü bir yari-cani tapmadım,Sərv boylu bir güli-ğönçədəhanı tapmadım,
Rübai 22تو مست خودی و ما همه مست به توتو هست خودی و ما همه هست به تو
MarşTürk ədəmi-mərkəziyyət firqəsi “Müsavat”a ithaf*Birləşəlim, türk oğlu, bu yol millət yoludur,
Şeir 21ای مرغک خرد، ز اشیانهپرواز کن و پریدن آموز
BəxtiyarKülək qarı səpələr, Bəxtiyar!Ağ geyinib təpələr, Bəxtiyar!
Bir əməlimTəbəssüm eyləmədi xüldzari-amalım,Cahanda qismətim olmuşmudur hümumü qümum?
Yaza xitabNovruz çıxıb taxtma,Güllər düşüb baxtına.
ZəriflikZərif gözəllik qəlb sirdaşı,Könlümdəki bir yaqut qaşı.
Qəzəl 1قمر آن نیست که عاشق بَرَد از یاد او رایادش آن گُل که نه از کف ببَرَد باد او را
Oyun olduqİtimiz qurd olalı, bizdə qayıtdıq qoyun olduqİt ilə qol-boyun olduq
Ana diliDil açanda ilk dəfə ana söyləyərik biz,"Ana dili" adlanır bizim ilk dərsliyimiz.
Əhdin mübarək“Əhd eləmişəm, vətənə qayıdanda torpağı öpəcəyəm”*(Fəxrəddinin qürbətdən yazdığı məktubundan)*
Həqiqət bəhrizatun əkbər olduHəqiqət bəhrizatun əkbər oldıSifətünden anun bir gövhər oldı.
Tez-tezCanım təbib, gözüm loğman,Mənim dərdim ara tez-tez.
Səhv düşəndə yerimizDuman dağı dolanar,Qiyamət olar.
EşqimAnasız, babasız Ofelya kimiSaçları pərişan bir qızdır eşqim.
VarYaralı gəlmişəm fani dünyaya,Mənim sağalmağa dərmanımmı var?