Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Mən o şuxə güli-rəna deməyim, bəs nə deyim?Aşiqə bülbüli-şeyda deməyim, bəs nə deyim?
MəhəbbətimdirMəni zirvələrə pərvazlandıranBaharı xəzansız səadətimdir.
Rübailər, 126Ey qumru kimi sevgiyə yad dilbər sən,Tavus quşunu hüsn ilə mat eylərsən.
Qəzəl 207چشمت که دل از زاهد صد ساله گرفتهخود مایل خود گشته و دنباله گرفته
Qəzəl 66چه شدی کار من دلشده یکسر میشدیا تو سوی من و یا جان سوی تو بر میشد
Müfrəd 9چه نویسم ز آرزومندیکان زبان قلم نداند گفت
Ah eylədiyim nəşeyi-qəlyanın üçündürAh eylədiyim nəşeyi-qəlyanın üçündür,Qan ağladığım qəhveyi-fıncanın üçündür;
Çörək dostuBir az yeyər, içər keyfi durular,açılar rəngi,
Sözsüz olandaQələmim yol çəkə, dağ yara bilmir,Yoxdu sözlüyümdə sözdən ayrı dən.
Könül, əbəs yerə üzmə canınıKönül, əbəs yerə üzmə canını,Xubların əhdində olmaz vəfası.
Səfərdən qayıdandaMən bilmirəm zarafatdır, həqiqət —Deyirlər ki, hərə bir cür dəlidir.
Kür axırTale məni əzizləyirsığalı qapaz qarışıq.
Bezmə gəlAralı gəzmə, gəzmə, gəl!Özünü üzmə, üzmə, gəl!
Kənzül-həqayiq, fəsil 16یکی جم نام وقتی پادشا بودکه جامی داشت کان گیتینما بود
Ey yüzün gülşəninə rövzeyi-rizvan sədəqəEy yüzün gülşəninə rövzeyi-rizvan sədəqə,Şaxi-Tuba qədünə şəm’i-şəbistan sədəqə.
Adəm gedim insan giləKüsmüsən canandan, ey can, dur gedək canan gilə,Bir də heç vaxt olmayaq mehman, şəbi-hicran gilə.
ƏllərKüllü kainatın püştü-pənahı,Pirinci əl üstə gətirən əllər.
Yavaş getBəzənib, qurşanıb seyrə çıxan yar,Ala gözlü Səhnəbanım, yavaş get!
Qəzəl 7بهدست خویش چهل صبح بامداد الستندید تخم گلی تا نکشت در گل ما
NüşabəMövzusu Nizami Gəncəvinin “Şərəfnamə”poemasından alınmışdır
Xəbər al, deyimQoç igidlər, ərəb atlar meydandı,Müxənnət sərindən tökülən qandı.
Ölümün görüşünə gedən qızElə dünən ömrününbahar çağıydı.
Rəhgüzari-mətbuatda lövheyi-şəfqət, yaxud üç zavallıNədir bu lövheyi-şəfqət ki, rəhguzardədir?Nədir o xətti-mihən səfheyi-üzardədir?
Şeir 139مادر موسی، چو موسی را به نیلدر فکند، از گفتهٔ رب جلیل
AyselNəvəmə*Gəl oturaq,
Məhəbbət gələndə insan ömrünəMəhəbbət gələndə insan ömrünə,Sanırsan hər yerə ilk bahar gəlib,
Qitə 21این جهان پیش راد مردِ حکیمهست محنت فزایِ غم آباد
“Qız bənövşə”Gözəl Quba, “Qız bənövşə” axanda,Niyə belə parıldayır yaxanda?
Sən getdinSən getdin, elə bil dünya boşaldıYaz da köçüb getdi, yeri boş qaldı,
Qəzəl 155چو ابرویت نچمیدی به کام گوشه نشینیبرو که چون من و چشمت به گوشه ها بنشینی