Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
موسم گل دو سه روزست ،به سر خواهد شدمی درآید، که گل زرد به در خواهد شد
Anca ben la'lün ile yidüm emekAnca ben la'lün ile yidüm emekİllâ ol bilmez imiş nân u nemek
Xosrov və Şirin, fəsil 73O ipək geymiş ay başladı sözə,Şəkər xəznəsini çıxardı üzə.
Qəzəl 477لب مگز، عشوه مده باز، که ما مستانیمگرچه مستیم ولی فن ترا می دانیم
Qəzəl 82کیست آن سرو که بر راه گذر میگذردنور چشم است که بر اهل نظر میگذرد
Qəsidə 99ای آفریدگار چو تو نافریده کسکار تو دانش و دهش و دین و داد بس
Füzulini təxmisQədəhlərdə hübab-asa könül düşmüş həvalərdən,Şərabi-nabsız dil Kəbəsi düşdü səfalərdən,
GünahlarAnıb günahlarını bunca tutulma, oğlum,Bunca xəcalət çəkib, pərişan olma, oğlum!
Rübai 122هر عذر که با یار بداندیش نهمزان عذر همه خار دل ریش نهم
Kim der ki, ləli-nabinə kövsər deyilməyib?Kim der ki, ləli-nabinə kövsər deyilməyib?Mehri-cəmalına məhi-ənvər deyilməyib?
Bakı təranələriBakı, səndə doğulub, səndə dolmuşam yaşa,Gözlərimlə görmüşəm sənin inqilabını.
Rübai 9خط بین که فلک بر رخ دلخواه نبشتبر گل رقمی بنفشه بیگاه نبشت
Qəzəl 4عاشقی را بنا نباید کردیا حذر از بلا نباید کرد
Qəzəl 46چه بود با سر زلف تو کار جان بسر آیدز تارِ او گسلد رشته ایّ و جان بدر آید
Rübai 2جهدی بنما تا بشناسی حق راکانجا نخرند غلغل و بقبق را
Və’z etdiyin inandı, sən amma inanmadın!Və’z etdiyin inandı, sən amma inanmadın!Ya lil’əcəb, məgər yorulub bir usanmadın?!
QızcığazAlagöz, sarışın körpəcə bir qızDörd divar içində ağlayır yalqız.
Min dəfə düşünüb daşındın azıMin dəfə düşünüb daşındın azı,Bu qədər düşünmək itirdi səni.
Dur sallan, dur sallan, boyun qurbanıDur sallan, dur sallan, boyun qurbanı,Tamaşalar etsin sənəmlər sənə.
Balıqçı oğlunun nəğməsiMən balıqçı olacağam atam kimi,Göy sularda gəzdirəcək məni qayıq.
Hələ and içirAlmas İldırımın adına küçə! –keçirəm, ildırım içimdən keçir.
Günortadan sonra duranGünortadan sonra duranKişilərə bax, kişilərə,
Mirat-ül-mühəqqiqin, fəsil 5بدان که حق تعالی مردم را بجهت آن آفرید تا او را بشناسند و بپرستند کقوله تعالی: «و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون»، ای لیعرفون. یعنی نیافریدیم جنّیان را و آدمیان را مگر از برای آنکه حضرت ما را بشناسند و بپرستند. و در احادیث الهی چنین آمده است که داود نبی، علیه السلام، از حضرت حق تعالی سؤال کرد که الهی حکمت چه بود که عالم و آدم را پیدا کردی؟ خطاب آمد که: «کنت کنزاً مخفیاً فاحببت ان اعرف، فخلقت الخلق لکی اعرف». و معنی این حدیث قدسی را شیخ فریدالدین عطار در نظم بیان فرموده:ز رب العزة اندر خواست داود
Ölməgim, ol verdi sana işvəvü əyyarəliqÖlməgim, ol verdi sana işvəvü əyyarəliq,Bizgə ruzi qıldı bikəslik bilə biçarəliq.
Başda ayaq gəzdiririkNeçə ildir sinədə Şişəli dağ gəzdiririk,Dağıdır Şişə bizi gözdə bulaq gəzdiririk.
Qəzəl 94از سوادالوجه فی الدارین اگر داری خبرچشم بگشا و سواد فقر و کفر ما نگر
Allah bu millətdən nə əsirgəyibAllah bu millətdən nə əsirgəyib?Yerin nəfəsiylə yanan odu var.
Ölkə-ölkəEy dünya şöhrətli mərdim!Yüklənib el-vətən dərdin:
Qəzəl 6826Yanmısan sən ki, həyanın tərinə, ey saqi,Camı doldur, gələr halın yerinə, ey saqi.
Rübai 131Ömrümün bağında becərildi qəm,Qalmadı nə sərvim, nə də ki, laləm.