Nizami Gəncəvi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Dur, saqi, əl uzat süzülmüş lələ!Könlümdən bulanlıq dərdi təmizlə!
Şərəfnamə, fəsil 52Elə ki, ucaltdı günəş boynunu,Zülmətdən yudu bu çərxin donunu,
Sirlər xəzinəsi, fəsil 1Bismillah, uca tanrı həm rəhmandır, həm rəhim.Tanrı adı açardır xəznələrə, ey həkim!
Şərəfnamə, fəsil 14Ey saqi, dur məni qurtar mənlikdən,İşıqlı badəndən işıqlanım mən.
Yeddi gözəl, fəsil 2İlk pərgar xəttinin mərkəz nöqtəsi,Varlığın axırı, ən son töhfəsi,
İqbalnamə, fəsil 1Harda ki, ağıl bir xəzinə tapar,Allahın adını eyləyər açar.
Sirlər xəzinəsi, fəsil 47Rəiyyəti incidən bir zalım padşah vardı,Zülm etməkdə Həccacı o, geridə qoyardı.
Leyli və Məcnun, fəsil 12Hər gün parladıqca sübhün güzgüsü,Doğardı şərqin də Yusif üzlüsü.
Şərəfnamə, fəsil 15Ey saqi, ver könül açan bir şərbət,Dərdim var, getdikcə etmədə şiddət.
Sirlər xəzinəsi, fəsil 42Qalx, bu əyyamla görüş söyləyərək əlvida,Bu ətək altındakı toru at, salma yada.
Şərəfnamə, fəsil 3Seçilmiş elçidir ulu Tanrıdan,Möhkəm hökmləri xalqa çatdıran,
Şərəfnamə, fəsil 53Firuzə rəngli tağ ertəsi günüDağ-daşdan ucaltdı yaqut güzgünü.
Şərəfnamə, fəsil 2Kimsəm yox, ey bizə böyüklük verən,Pənahım da sənsən, köməyim də sən.
Yeddi gözəl, fəsil 8Sirlər xəznədarı xəznəni açdı,Saçdı ətrafına gövhər, nə saçdı.
Leyli və Məcnun, fəsil 9Oğlum Məhəmmədə nəsihətSən, ey on dörd yaşlım, hər elmə yetkin!
Leyli və Məcnun, fəsil 45Leylinin qəbri üzərində Məcnunun ölməsiMəşhur söz ustası, o söz Loqmanı
Yeddi gözəl, fəsil 24Əyləndi, başladı keyfə asudə,Ayağında düşmən, əlində badə.
Sirlər xəzinəsi, fəsil 32Ey göylərin əzizi, aləm sənə göz dikir.Nazını həm yer çəkir, həm də ki, fələk çəkir.
Leyli və Məcnun, fəsil 38Ana öz oğluna boylandı bir az,Elə bil qəlbini doğradı almaz.
Şərəfnamə, fəsil 63Saqi, ay işıqlı camı ver mana!Padşahın taxtını öpmək adına,
Şərəfnamə, fəsil 11Aç dehqan küpünü, sən ey saqi, dur,Badəmə şəkərdən şirin mey doldur.
Leyli və Məcnun, fəsil 14Məcnunun atasının Leyliyə elçi getməsiElə ki, yar yolu bağlandı bir gün,
Xosrov və Şirin, fəsil 20Elə ki, gecənin saçı darandı,Günəş pərvanətək göylərdə yandı.
Sirlər xəzinəsi, fəsil 25İstirahət çağında seyrə çıxdığı zaman,Rast gəldi saf ürəkli bir adama Süleyman,
Sirlər xəzinəsi, fəsil 26Ey mərdliyi əlindən tez yerə salan adam,Biganəlik üzündən yolunu azan adam.
Sirlər xəzinəsi, fəsil 33Fridun öz yanınca alıb iki-üç nəfər,Çölə gəzməyə çıxdı dostlar ilə bir səhər.
Sirlər xəzinəsi, fəsil 46Ey həyatda inək tək, eşşək tək ömr eyləyən!Heyvan tək otlamağı dad bilən, ləzzət bilən!
Leyli və Məcnun, fəsil 32Bir gün, təsadüfən, doğanda səhərŞikara gedirdi çölə bir nəfər.
Xosrov və Şirin, fəsil 47Şirinin əlinə çatanda şahlıqÖlkədən hər yana yayıldı işıq.
Xosrov və Şirin, fəsil 16Başına gələn bu qəzanı görcəkXosrov düşüncəyə, fikrə daldı tək.