Tofiq Bayram · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Döşünə döyərdi o kürsülərdə,Əliylə sinəsi əlbəyaxaydı.
Şuşanın şəhər bağındaXan Şuşinskinin xatirəsinə*Burda qəlyanını tüstülədərdi,
Hara yazaq?Uşaqlıqdan bilirəm ki, Yer kürəsindəNeçə faiz quru yer var, neçə faiz su
Atılmış çörəkƏlimlə didərdim çörəyi hərdən,Elə ki, yeməkdən gözüm doyardı.
Uşaq və dənizGün çıxır, od tutub yanır üfüqlər,Dəniz də qızınır göyün odundan.
Vahidin xatirəsinəSən şeir zərgəri, söz pərgarısan,Çətin ki, bu addan yüksək ad olsun.
Rübabə Muradovanın xatirəsinəYanıqlı nəğmələr oxudun bizə,Arabir göz yaşı boğdu səsini,
Qaya və təpəQumluqdan sal qaya çıxdı bir dəfə,Karxana küncündə atılıb qaldı.
Kürsüdə və həyatdaAğzı köpüklənir yenə kürsüdən:– Köçkünlər, canım da qurbandır sizə.
Bir qəbrə baxarkənOnun əllərinə haram pul dəyib,Başı qarnındaymış, ağlı cibində.
ŞöhrətŞöhrət bir sürüşkən, möhtəşəm qaya,Ləl, gövhər parlayır başında onun.
Həyat vəsiqəmHəkimlər tapşırıb: – Oxuma qəti,Gözlərin tutulur, belə yaramaz.
Onlar və sənNizami komada yazdı,Sən isə
“Qürbət” şairiBir kimsə göndərmir xaricə məni,Şair var, yollara baxır müntəzir.
Vətən sevgisiVətən! Vətən! – dedin hər kəlməbaşı,Sözünün hər biri şirin qənd, noğul.
Ləkəsiz günəşÜzeyir Hacıbəyovun xatirəsinə*Günəşin Vətəni Yer kürəsidir,
Müşfiqin adıAzalır qəlbimdə keçmiş qəm, kədər,Onun bu günündən söhbət açanda.
Qarabağ nəğməsiAy Qarabağ, sən qüvvətsən dizlərimə,Qaytar məni gənc yaşına, qurban olum!
Zamanın hökmüyləO, harda qazılacaq,Görən hansı ölkədə?
İlham təzə olsunGəlirsən,Müjdələr gəlir səsində,
Qoşa qartalO qartal şəninə mən,Nəğmə yazdım sübhə kimi.
Ən gözəlEy könül, umanlar coşsun səsində,Şerin qanad açan günüdür bu gün.
Yuxusuz gecəGecə... Uzaq diyardaQəfil bir mərmi dinir,
RaketlərRaketlər əriyir, gözünüz aydın!Əriyir qəlblərdə o səksəkələr.
Quşsuz yuvalarBakıda göyərçin yaman azalıb,Görəsən onlara kimdir qəsd edən?
Telefon məhəbbətiSevgi məktubları düşübdür dəbdən,Cavanlar eşqini yazmır kağıza.
Ağacın bəlasıBürümüşdü dörd yanı onun qolu-budağı,Boy-buxunda ucaydı şəhərin evlərindən.
ArzuGəlin bu dünyanın gözəlliyiniNəsildən-nəsilə töhfə saxlayaq.
SahildəQağayılar yaylıq kimiYelləndikcə göy dənizdə,
Rudəkidən iqtibasBir cavan qocaya dedi: – Ay əmi,Az güldür özünə qızı, qarını.