Nature and spring
از لب خشک مهیا لب نانم کردندفارغ از نعمت الوان جهانم کردند
Ghazal 3503غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدندای بسا زخم نمایان به دل زنده زدند
Ghazal 3505نغمه عشق به گوش من دیوانه زدنداین چه اکسیر بهارست بر این دانه زدند
Ghazal 3506تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدندهمه گلهای چمن در پس دیوار شدند
Ghazal 3507اهل معنی به سخن بلبل بستان خودندبه نظر آینه دار دل حیران خودند
Ghazal 3508روشنائی که درین دایره صاحب دیدندهمه چون شبنم گل آینه خورشیدند
Ghazal 3509به کمان پشت و به شمشیر دهن بخشیدندسینه گرم چو خورشید به من بخشیدند
Ghazal 3510نه همین اهل خرد آینه اسرارندکه ز خود بیخبران نیز خبرها دارند
Ghazal 3512همه از تاب کمر در خم ایمان دارندچه خرام است که این سرو نژادان دارند
Ghazal 3513عشرت روی زمین بی سر و پایان دارنددخل بی خرج اگر هست گدایان دارند
Ghazal 3514شیشه هایی که درستی ز شکستن دارندپشت بر کوه ز سنگینی دشمن دارند
Ghazal 352اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت راکه دندان می گزد پیوسته انگشت شهادت را
Ghazal 3522جرم یوسف به چه تقریب عزیزان بخشند؟بیگناهی گنهی نیست که آسان بخشند
Ghazal 3527فتنه را چشم سیه مست تو هشیار کندشرم را روی عرقناک تو بیدار کند
Ghazal 3533داغ با سینه ارباب محبت چه کند؟لاله با دامن صحرای قیامت چه کند؟
Ghazal 3534دل نازک به زبان بازی مژگان چه کند؟سپر آبله با خار مغیلان چه کند؟
Ghazal 3536سالکان را ز جهان عشق تو بیگانه کندسیل در بحر چرا یاد ز ویرانه کند؟
Ghazal 3539غم محال است که تدبیر دل من نکنداین نه برقی است که دلسوزی خرمن نکند
Ghazal 3540چرخ هرچند دل اهل هنر را شکندچون خریدار که رسم است گهر را شکند
Ghazal 3544درد را سوختگان تو به درمان ندهندجگر تشنه به سرچشمه حیوان ندهند
Ghazal 3545کاهلانی که درین ره به هوس می آینددو قدم راه نپیموده به پس می آیند
Ghazal 3547دانه از سینه خود مرغ نظر می چیندصدف از حوصله خویش گهر می چیند
Ghazal 3549هرکه خامش شود از حادثه آزاد بودخنده کبک دلیل ره صیاد بود
Ghazal 355مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت راکه سنگ کم نمی باشد ترازوی قیامت را
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.