Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
Götürdü göy at məni,Saxladı Sayat məni,
Təcnis: Dedim ki xəyalım vardı küyünəDedim ki, xəyalım vardı küyünə,Dedi: göndər gəlsin bəyabi bəyabi,
YaxşıdırCan qurban eyləsən, layiqdir, yenəO gözəl qədrini bilsə, yaxşıdır.
Zakirə məktubQasım bəy, eşitdim yaxın olubsanXan qızına, axır nədir bu rəftar?
Bəxt mənə yar olub şahi-Suleyman bu günBəxt mənə yar olub şahi-Suleyman bu gün,Sayə salıb ustumə ol şəhi xaqan bu gün.
Pişvaqiədən: Çərx hirətdədir aya nə təmayüldə imişÇərx hirətdədir aya nə təmayüldə imiş,Meyli-xurşidi-fələk hansı şəmaildə imiş
Xasta Hasanın Aşıq Səfili ilə deyişməsiAşıq SefiliƏglən, usdam, səndən xəvər alayım,
Yıxıb bu könlüm evin, eyləyib viran, getməYıxıb bu könlüm evin, eyləyib viran, getmə!Yoxumdu tabü tavan firqətə, cavan, getmə!
Ney tək nəvayə gəldi yenə, tutdu nar dilNey tək nəvayə gəldi yenə, tutdu nar dil,Bilməm nedim, nə çarə qılım mən, yanar dil.
Ghazal 1673ز بس که واله و حیران و بیقرار خودستگرفته آینه بر کف در انتظار خودست
Rubai 323ترسا صنمی کز پی هر غمخواریبر هر در دیری زده دارد داری
Rubai 96هر دل که غم عشق نهان است درولذتهای همه جهان است درو
Jam-i Jam, chapter 63خنک آن پیشه کار حاجتمندبه کم و بیش ازین جهان خرسند
Sharafnama, chapter 38Come, cup-bearer! that Kay Khusravi cup (of senselessness),Whose splendour (of wine) gives freshness to the eyes (of holy men),
Hüsni gösderme ki dil âl ile ele düşmesinHüsni gösderme ki dil âl ile ele düşmesinDâm ile dâne belâdur zülf ü hâle düşmesün
Ghazal 176حلقه بر در مزن، که بارت نیستخانه کمتر طلب، که جارت نیست
Ghazal 48الله الله این چه نور است آفتاب روی دوستاین چنین رویی به وجه الله اگر آری نکوست
Qit'a 99بوستان زرد شد ز باد خزانتا هوا سرد شد ز باد بزان
OluncaYurda arxalanıb, ulusa uydum,Çocuqluq çağım keçmiş olunca.
YaraşmazNadanla əməl dostluğu insana yaraşmaz,Şəksiz necə ki, qarğa gülüstana yaraşmaz.
Ghazal 28دل سوختست چون به وصالت نمی رسدجان خسته تا به صورت حالت نمی رسد
Soltan Mahmudun bağıSoltan Mahmud Qəznəvi bir qitə bağ saldırmışdı ki, rövzeyi-rizvan kimi dilgüşa, firdövsi-bərin kim behcətəfza idi. Bir gün öz atası
Rubaiyat, 60چشم ترکت چون مست برمیخیزدشور از می و میپرست برمیخیزد
Ghazal 92دل از کف داده را یار اندکی نامهربان بهترتبسم سستپیمان و تغافل سرگران بهتر
XaliMehri-ünqasını qıl, kuhi-vəfadən xali,Kəbəyi-məqsədin et, səyü səfadən xali.
Ghazal 102هر دم از یاد تو با چشم جدا گریم و مویمکه به سروقت تو چشمیست جدا هر سر مویم
Ghazal 15نه باغ بود و نه انگور و می، نه بادهپرستکه دوست داد شرابی به عاشقان الست
Sən getdinSən mənim yazıma birinci yağış,Sən mənim qışıma sonuncu qardın.
A "Dostlar"Yetər bu ayrılıq, bu fitnəkarlıq.Fitnənin axırı nədir, a "dostlar"?
Ey fələk zülmün əyandırEy fələk, zülmün əyandır, bu necə dövri-zəmandır ki, işim ahu fəğandır, məni yandırma amandır, gözümün əşki rəvandır, ürəyim dopdolu qandır, hamı qəmdən bu yamandır ki, neçə əhli-qələmlər, buraxıb canıma qəmlər, qarışıb dərd bəhəmlər, ürəyim indi vərəmlər, qazetə, jurnala bu küfrişiyəmlər necə cürətlə rəqəmlər yazılıb, islamə sitəmlər eləyirlər ki, gərək aləmi-islamdə, hər ölkədə, hər şəhrdə, dinarü dirəmlər saçılıb, məktəbi-nisvan açılıb, qız balalar məktəbə hazır olalar, elmdə mahir olalar, fəzldə bahir olalar, başdan-ayağə geyələr don, gedələr məktəbə on-on, dutalar şiveyi-bidət, oxuyub nəhvlə hikmət, alalar dərsi-təbabət, bilələr cümlə kitabət, edələr yazmağa adət, itə ismət, bata iffət… aman, ey vah! Ay allah! Bu qövm oldu nə gümrah! Bu nə şiveyi-ikrah! Bu nə zümreyi-bədxah! Salıb aləmə pərxaş, bular lal ola kaş, düşə başlarına daş! Xudaya, bu nə güftar, nə rəftar, nə murdar, nə biar, fəna karə bizi sövq eləmək fikrinə amadə olublar! Qıza lazımdır əgər bilmək: o da ev işi, paltar tikişi, köhnə yumaq, yun daramaq, don yamamaq, səhnü səranı süpürüb, kasəni, qabı üfürüb, küftə, kələm dolması, mət halvası, ət bozbaşı, ya lobyalı aş, bir dəxi təndir lavaşı eyləməyindəndir ibarət ki, əgər bunları bilməsə eyb eləməz, ancaq qıza ən lazıməli bir, iki, üç məsələni bilməyidir, bilsə olur əmrə kifayət: biri oldur ki, gəlin getdiyi evdə bacarıb qaynataya, qaynanaya çımxıra bilsin ki, ona söz deməyə bir kimsə də olmaya curət, biri də qaynı ilə sahibi mabeyninə bir hadiseyi-təfriqədir kim, ona dair edə hiylət ki, beş-üç gündə çox ildən qazanılmış bu qədər mehrü məhəbbət ola təbdili-ədavət; biri, həm axırı, ən ümdəsi damdabacanın, həm xoxunun, xortdanın adlarını bilməkdə gərək səy edə övrət, nə qədər faidəsi var bu işin gər ola diqqət ki, əgər ağlaya, yainki dəcəllik edə bir tifl, nəhayət anası söyləsə bu adları filfövr edər övladını rahət və qalar əqli səlamət, başı çəkməz də məlamət…Budur aləmi-nisvan!