Ghazal 4930

همان یوسف که مصر آمد به تنگ از بس خریدارشبه پشت کار حسن او نیرزد روی بازارش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4940

به خط است این نمایان گشته از طرف بناگوششکه شد گرد یتیمی سایه افکن درگوشش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4944

چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟که رنگ ازبوسه خورشید می بازد لب بامش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4949

بلا جویی که من دارم نظر برچشم فنانشخطر دارد ترنج آفتاب از تیر مژگانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4950

چگونه جان برد صید از کمین چشم فتانش؟که گیراتر بود از خون ناحق تیغ مژگانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4954

به جوش آرد شراب شوق را رخسار گلگونشگریبان می درد خمیازه از لبهای میگونش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4963

به وحشت دل کجاگردد خلاص ازچشم شهلایش ؟که آهو چشم قربانی شد ازمژگان گیرایش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4970

برتو دوزخ شده از کثرت عصیان آتشورنه در چشم خلیل است گلستان آتش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4981

کم نگردید ز خط خوبی روز افزونشسبز درسبز شد از خط رخ گندم گونش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4983

ای فلکها ز فروغ رخ زیبای تو خوشعالم خاک هم از سایه بالای تو خوش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4986

سرو اگر جلوه کند پیش قد رعنایشقمری ازشهپر خود اره نهد برپایش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5004

خوشا سری که سرگشتگی رهانندشبه کرسی از سرزانوی خود نشانندش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5006

نشد ز سیلی خط چشم مست، هشیارشدگر که می کند از خواب ناز بیدارش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5009

مگر ز موج شراب است رشته سازش؟که می دود به رگ و پی چو روح آوازش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5020

چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموشکی آتش جگر سنگ می شود خاموش؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5023

رود چگونه به این ضعف کار من از پیش ؟که من به پای نسیم سحر روم ازخویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5029

چمن برید به مقراض رشک، سنبل خویشسرآمدی ز نکویان به زلف و کاکل خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5036

چون سرو در مقام رضا پایدار باشآزاده ز انقلاب خزان و بهار باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5041

ساقی ز میکشان خبری می گرفته باشاز خویش رفتگان خبری می گرفته باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5044

تسلیم در کشاکش اهل زمانه باشهرکس کمان طعن کند زه،نشانه باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5049

هردل که داغدار شود از نظاره اشپهلو به آفتاب زند هر ستاره اش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5050

حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اشخال تو دانه ای است که دام است ریشه اش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5057

شوخی که جلوه گاه بود دیده منشچون طفل اشک، روی توان دید درتنش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5061

درخون نشستم از نفس مشکبار خویشچون نافه عقده ای نگشودم زکار خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5066

چون ماهیان زفلس مده عرض مال خویشمحضر مکن درست به خون حلال خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5070

از بیقراری دل اندوهگین خویشخجلت کشم همیشه ز پهلونشین خویش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5074

حسن توغافل است ز قدر و بهای خویشآیینه راخبر نبود از صفای خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5075

رستم کسی بود که برآید به خوی خویشدر وقت احتیاج بگیرد گلوی خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5077

از صحبت افسرده روانان به حذر باشجویای جگر سوختگان همچو شرر باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5086

جز چشم توای شوخ جانهاست فدایشبیمار ندیدم که توان مرد برایش

Saib TabriziGhazal1 min