Works
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
چو سلطان جوان، شاه جوانبختکه برخوردار باد از تاج و از تخت
Ghazal 248من رند خرابات مغانم چه توان کرد؟آشفته و رسوای جهانم چه توان کرد؟
Balaca felyetonFələstində yerli ərəblər tərəfindən min nifrətlər ilə qarşılanmış Balfor indi də Diməşqə, Şama gedir.*Çıxdı nifrətlə Fələstin xalqı istiqbalıma
Ghazal 204شق شد سماوات دخان از وجه خوب دلبراناینک دلیل روز حشر آمد برای بندگان
Qit'a 67آذر فرو زو می خور شاها بماه آذرآیین ماه آذر بوی می است و آذر
Töhfeyi-Sami, bölmə 277مشهور است که مروی است اما خود میگوید که از تونم از شعرای مشهور است در همه باب شعر گفته اما در منقبت بسیار کوشیده در اوایل جوانی بسیار بی قید و لاابالی بوده و اکثر به هجو مردم زبان میگشود و اهاجی که میان او و وحیدی قمی واقع شده مشهور است از غایت رکاکت ایراد آن ننمود این چند بیت از جمله ابیات اوست :آیت رحمتی چنین نامده بر زمین فرو
Hər aşiqin ki, sən kimi bir gülyanağı varHər aşiqin ki, sən kimi bir gülyanağı var,Lalə kimi, əyandı ki, köksündə dağı var.
DünyaAzmı dünya deyə vəcdə gələnlər,Kim onu tamaşa etmək istəmir,
Qit'a 7بزرگ جهان خواجه شاه قدرکه بر عالم مکرمت پادشاست
Anam torpaqÜrəyimdə gəzdirirəm doğma anam torpağı,Babalardan yadigardır hər gülşəni, hər bağı.
O can alan nə bilir, aşiqin pənahı nədir?O can alan nə bilir, aşiqin pənahı nədir?Ona bu hüsnü verən qüdrəti-ilahı nədir?
Hər şey varBu ölkədə nələr yoxdur görənə?Hər yan, hər şey bir-birindən gözəldir.
Ghazal 3بیشوق تو کی واقف اسرار توان بودبیلطف تو کی از تو خبردار توان بود
Ghazal 9چشم مستش دوش میدیدم به خوابکرده بود از ناز آغاز عتاب
La'ali-Manzuma, chapter 4بازم از این واقعۀ دشت بلا یاد آمدخرمن صبر و ثباتم همه بر باد آمد
Bir qəlbin yanğısı– Ay doktor, üstünüzə sağlıq, ürəyim qəfəs quşu kimi hey çırpınıb durur, sakit olmur. Mənim bu dərdimə bir əlac!– Nə olub məgər?
Zərrəyə, kiçikliyə, cılızlığa yadam mənZərrəyə, kiçikliyə, cılızlığa yadam mən,İstəmişəm hər şeyin nəhənginə çatam mən.
Mənsiz yaşaÖyrən mənsiz yaşamağa,mənim gülüm.
Ghazal 132برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرادستِ خود از هر چه شستم پاک، قسمت شد مرا
Qit'a 44مشو خاقانیا مغرور دولتکه دولت سایهٔ ناپایدار است
Ghazal 786باغ بهشت بیند بیداغ انتظاریآن کش ز در درآید هر لحظه چون تو یاری
Ghazal 122عکس لبت نمود دلم کرد خون قدحدردا که کرد سوز درونم فزون قدح
BinəsiblərBunlar çoxdur: bircə Zaqafqaziyada bunlar yüz minlərlə hesablanır. Onlar dilənçilərə oxşayırlar. Həmişə cırım-cındırda, ac, yorğun. Onlar bizim həmvətənimiz deyildirlər, qonaqdırlar. Onlar buraya uzaq məmləkətlərdən işləmək üçün gəlmişlər və işləyirlər. Amma onlar son dərəcə yazıqdırlar. Çünki heç kəs onları sevmir, heç kəs onların fikrini çəkmir, onların qeydinə qalmır. Onları, buraxıb gəldikləri yerdə də sevmirlər, bizdə də sevmirlər.Nə üçün onları sevmirlər? Bunu heç kəs bilmir. Mən isə belə fikir edirəm: onları onun üçün sevmirlər ki, onlar cındır paltarlıdırlar, çünki onlar acdırlar.
Cân geldi vü ben didüm ana gamzedesinCân geldi vü ben didüm ana gamzedesinTen geldi vü ben didüm ana dil-şüdesin
Iqbalnama, chapter 32سوم روز کین طاق بازیچه رنگبرآورد بازیچه روم و زنگ
Ghazal 249تا که از جور زمان بر جگرم ریش رسد؟حق بفریاد دل خسته درویش رسد
Məhərrəm nəğmələriMəhərrəm gəldiyi üçün şeyx Qəni şəxsən məscidin döşənməsi işlərində iştirak edir.*Toplandı yenə məşhədilər yanına şeyxin,
Ghazal 206سر خدا که بود نهان در همه جهانشد آشکار از کرم فضل (در) جهان
Qit'a 73ای چون بهشت مجلس و چون آسمان حصارتا روز حشر باد در او شاد شهریار
Töhfeyi-Sami, bölmə 287خواهر زاده ی مولانا شهیدی قمی است سرور بی باکان و سر دفتر چپانیان بود و در این وادی ها هر چند تعریف او کنند باور توان داشت، گویند بی باکی او تا بحدی بود که روزی سلطان حسین میرزا در خیابان هرات دچار او شده بواسطه مرض فالج در تخت روان سیر میکرده از کمال لطف و احسانی که با طبقه شعر او ظرفا داشته اند فرموده اند « هان مولانا چو نی؟» جواب گفته : « الحمدلله دو پای روان دارم و سیر می کنم! و همچون مرده ها مرا بر تخته پاره ای نبسته اند و چهار کس نمیگردانند!! » دیگر هزلهایی که او با مردم کرده بسیار است و تحریر آن موجب تطویل میشود. استغناء و عدم توجه او به مزخرفات دنیوی و کم طمعی او را در نظر خلق عزیز میگردانید . آخر بواسطه جنگی که میان یکی از اولاد سلطان حسین میرزا و سلاطین ازبک واقع شد کشته گشت . این اشعار از جمله زاده های طبع اوست :بکوی او مرا سنگین دلان دیدند و غوغا شد