Saib Təbrizi: Kədərli
از آفتاب چاشنی صبح شد بلندعمر دوباره یافت ز راه گداز قند
Qəzəl 4159چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زندتبخاله قفل خامشیم بر دهان زند
Qəzəl 4161Sinəmin dağı ürəkdən od alıb, dad eləyər,Yelləyər sinəmi atəş, o da fəryad eləyər.
Qəzəl 4162گلزار جوش حسن خداداد میزندباغ از شکوفه موج پریزاد میزند
Qəzəl 4168زخم تو تیغ بر جگر ماه می زندداغ تو خیمه بر دل آگاه می زند
Qəzəl 4181دل را سیاه آه غم آلود می کندتاریک چشم روزنه را دود می کند
Qəzəl 4196با خاطر گرفته کدورت چه می کندبا کوه درد سنگ ملامت چه می کند
Qəzəl 4201با طفل آنچه جنبش گهواره میکندبیطاقتی به این دل آواره میکند
Qəzəl 4206زاهد هوای عالم بالا نمی کنداین رود خشک روی به دریا نمی کند
Qəzəl 4207عاشق حذر ز دیده اختر نمی کنداز آتش احتراز سمندر نمی کند
Qəzəl 4214شد چون هدف سر که درین خاکدان بلندکز شش جهت نگشت صدای کمان بلند
Qəzəl 4233توفیق درد و داغ به هر دل نمی دهنداین فیض را به هر دل غافل نمی دهند
Qəzəl 4237اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بودهرقطره اش ستاره صبح اثر بود
Qəzəl 4250Meyi tök cama ki, gül soldu daha, lalə gedər,Bu nə karvandı ki, çöldə elə bil halə gedər.
Qəzəl 4251کی یاد زلفش از دل بی کینه می روداز یاد طفل کی شب آدینه می رود
Qəzəl 4254Arifin sözləri divanələrə etməz əsər,Necə divanədi o, qaçmasa səhraya əgər?
Qəzəl 4265Sinədən qalxan o ahlar dönər axırda ələmə,Sahibi-meydan olar sahib olan dərdə-qəmə.
Qəzəl 4266در هر دلی که ریشه غم زعفران شودخندان چگونه از می چون ارغوان شود
Qəzəl 4269Kaş günəş üzlü o yar indi xiridarım ola,Gövhərəm, bir alanım, yaxşıca bazarım ola.
Qəzəl 427خموشی مهر خاموشی زند بر لب سخن چین راکه سازد غنچه لب بسته کوته دست گلچین را
Qəzəl 428طلایی شد چمن ساقی بگردان جام زرین رابکش بر روی اوراق خزان دست نگارین را
Qəzəl 4287از حسن نوخطان دل ما تازه می شودداغ کهن ز مشک ختا تازه می شود
Qəzəl 4292دل ساده در قلمرو صورت نمیشودتا نقش هست آینه خلوت نمیشود
Qəzəl 4297در کوی عشق درد وبلا کم نمی شوداز باغ خلد برگ ونوا کم نمی شود
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.