Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
دین و دل در کار آن زلف دو تا خواهیم کردعمر اگر باشد به عهد خود وفا خواهیم کرد
Qəzəl 2373شورش سودا مرا از قید تن آزاده کرداز سر خم خشت را آواره جوش باده کرد
Qəzəl 2374هر که چون آب روان آیینه خود ساده کردسرو را چون بندگان در پیش خود استاده کرد
Qəzəl 2375تا عبیر افشانی زلف ترا نظاره کردنکهت پیراهن یوسف گریبان پاره کرد
Qəzəl 2376آب حیوان دید لعلت را و ایمان تازه کرداز دهان موج بیتابانه صد خمیازه کرد
Qəzəl 2379چاره سودای ما پند نصیحتگر نکردتلخی دریا علاج خامی عنبر نکرد
Qəzəl 2381آه سردی ناتوانان را به فریاد آوردباد چون شیر این نیستان را به فریاد آورد
Qəzəl 2382کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آوردریگ را چون سبحه، ذکر او به گفتار آورد
Qəzəl 2386دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟شبنمی چون خرمن گل را در آغوش آورد؟
Qəzəl 2387زخمی عشق تو چون رو در بیابان آوردلاله خونگرم خاکستر به دامان آورد
Qəzəl 2390می برون زان چهره شاداب گل می آورداز زمین پاک بیرون آب گل می آورد
Qəzəl 2392هر که دل زان پنجه مژگان برون می آوردجوهر از شمشیر هم آسان برون می آورد
Qəzəl 2396شمع ما را عاقبت اشک دمادم می خوردحاصل این بوستان را چشم شبنم می خورد
Qəzəl 2398خون خود یوسف درون چاه کنعان می خورداین سزای آن که روی دست اخوان می خورد
Qəzəl 2400خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خوردآب را نتوان چنین خوردن که او خون می خورد
Qəzəl 2402غیر را در بزم خاص آن سیمتن میپروردیوسف ما گرگ را در پیرهن میپرورد
Qəzəl 2404از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زدباز آن آیینه رو نقشی عجب بر آب زد
Qəzəl 2407خاطر آزرده را سیر گلستان می گزدشور بلبل، خنده گل، بوی ریحان می گزد
Qəzəl 2411از حریص افزون به قانع فیض احسان میرسدروزی مور از شکرخند سلیمان میرسد
Qəzəl 2414دل ز پیکان در تن من بیضه فولاد شداین خراب آباد آخر آهنین بنیاد شد
Qəzəl 2415تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شدباده بی غش به جامم شربت بیمار شد
Qəzəl 2416بر من از روشندلی وضع جهان هموار شدخار در پیراهن آتش گل بی خار شد
Qəzəl 2417از ملامت عاقبت مجنون بیابان گیر شداز زبان خلق پنهان در دهان شیر شد
Qəzəl 2418جذبه شوق تو هر کس را گریبان گیر شدهر سر مو بر تنش در قطع ره شمشیر شد
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.