Qəzəl 2470

اهل همت بحر را از خار و خس پل بسته اندگوشه دامان به دامان توکل بسته اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2471

خاکسارانی که همت بر تحمل بسته انددست رستم را به تدبیر تنزل بسته اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2474

ناله ای گیراتر از چنگ عقابم داده اندگریه ای سوزانتر از اشک کبابم داده اند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2477

Getmə sən dərdin üçün hər adama dərmana,Yusifi qardaşının məkri salıb zindana.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 248

از ملامتگر نیندیشد دل افگار ماشور محشر خنده کبکی است در کهسار ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2480

Yəqin o bal gülüşə süd qatılıb, bir də şəkərCan alan ləblər isə duzludu, bilsən, nə qədər?!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2481

گوشه‌گیرانی که رو در خلوت دل کرده‌اندرشته جان را خلاص از مهره گِل کرده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2484

وقت جمعی خوش که دفتر را در آب افکنده اندمهر گل از دوربینی بر گلاب افکنده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2485

از لبش آنها که خود را در شراب افکنده اندخویش را از آب حیوان در سراب افکنده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2487

دوربینانی که در پرداز دل کوشیده‌اندچهره صبح قیامت را همین جا دیده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2488

تن‌پرستانی که در تضییع آب و دانه‌انددر ریاض آفرینش سبزه بیگانه‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2493

در سر پرشور ما تا رنگ سودا ریختندلاله ها پیمانه خود را به صحرا ریختند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2494

خانه آرایان ز تعمیر درون غافل شدنداصلشان چون بود از گل، خرج آب و گل شدند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2495

لاله ها از پرتو رخسار او گلگون شدندسروها از نسبت بالای او موزون شدند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2499

ناله ممکن نیست از دلهای پرخون سرزندچون شود لبریز جام، از وی صدا چون سرزند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2501

نه همین بر قلب ایمان یا دل ما می‌زنددزد خال او شبی خود را به صد جا می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2502

در گلستانی که بلبل جوش غیرت می زندباغبان در سایه گل خواب راحت می زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2504

هرکه دامن بر میان در چیدن گل می‌زندآستین بر شعله آواز بلبل می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2506

چون ز تاب می رخت بر لاله پهلو می‌زندغنچه در پیش گل روی تو زانو می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2507

شانه چون بر زلف خود آن عنبرین‌مو می‌زنددر بیابان داغ‌های لاله را بو می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2512

هر که بال و پر چو سرو از همت والا کندسیر با استادگی در عالم بالا کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2514

پیش ابر نوبهاران چون صدف لب وا کندشور غیرت زندگی را تلخ بر دریا کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2515

آه ازان روزی که عاشق شکوه را سر وا کندمهر بردارد ز لب دیوان محشر وا کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2516

هر که چین منع از ابروی دربان وا کنداز دم عقرب گره را هم به دندان وا کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.