Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
لب هیچ و دهان هیچ و کمر هیچ و میان هیچچون بید ندارد ثمر آن سرو روان هیچ
Qəzəl 2279تا به کی همچون سگان گیرد ترا در خواب، صبح؟چون گل از شبنم بزن بر چهره خود آب، صبح
Qəzəl 2291قسم به خط لب ساقی و دعای قدحکه آب خضر نیرزد به رونمای قدح
Qəzəl 2292دهد به روزن اگر نور، مهر تابان طرحبه عاشقان دهد آن ماه چشم حیران طرح
Qəzəl 2293زان پیشتر که تیغ کشد آفتاب صبحرطلی به گردش آر گرانتر ز خواب صبح
Qəzəl 2296لبریز از می شفق کن ایاغ صبحاز خشکی دماغ محور بر دماغ صبح
Qəzəl 2297از قرص آفتاب تهی نیست خوان صبحدایم بود ز صدق طلب پخته نان صبح
Qəzəl 2298روشندلان به هر که رسیدند همچو صبحدادند جان، نفس نکشیدند همچو صبح
Qəzəl 2300زان پیش کآفتاب بگیرد گلوی صبحروی خود از می شفقی کن چو روی صبح
Qəzəl 2301مهره مارست مهر، مار گزیده است صبحپرده درست آفتاب، چشم دریده است صبح
Qəzəl 2306مکن دراز به طعن فلک زبان گستاخترنج دست قضا را مکن نشان گستاخ
Qəzəl 2307اگر دو هفته بود چهره گلستان سرخمدام از می لعلی است روی جانان سرخ
Qəzəl 2308مکن ز باده لعلی لب چو مرجان سرخز پشت دست ندامت مساز دندان سرخ
Qəzəl 2311از لب منصور راز عشق بر صحرا فتادپرده دریا درد موجی که بی پروا فتاد
Qəzəl 2312خال موزون است هر جا بر رخ دلبر فتادهیچ جا بیجا نباشد هر که نیک اختر فتاد
Qəzəl 2317بر دل خود هر که چون فرهاد کوه غم نهاداز سبکدستی بنای عشق را محکم نهاد
Qəzəl 2318مرگ عاشق بی شمار آن سیمبر دارد به یادرشته بسیار این عقد گهر دارد به یاد
Qəzəl 232صاف کن ای سنگدل با دردمندان سینه رامی کند دربسته آهی خانه آیینه را
Qəzəl 2320غفلت دل از شراب ناب می گردد زیادتیرگی آیینه را از آب می گردد زیاد
Qəzəl 2323غم ز دل بیرون مرا کی باده احمر برد؟زردی از آیینه هیهات است روشنگر برد
Qəzəl 2324رخت هستی زین جهان مختصر خواهیم بردکشتی از خشکی به دریای گهر خواهیم برد
Qəzəl 2325از حریم ما سخن چین چون سخن بیرون برد؟باد نتوانست نکهت زین چمن بیرون برد
Qəzəl 2327هرکه با خود درد و داغ دلسِتان را میبردبیتکلف حاصل کون و مکان را میبرد
Qəzəl 2329جنبش مژگان حضور از دیده و دل می بردچشم بسمل لذت از دیدار قاتل می برد
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.