Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
از نوبهار روی زمین خشک و تر شکفتاین باغ را ببین که چه در یکدگر شکفت
Qəzəl 2112مستوری حسن از نظر بوالهوس ماستاین آینه رو پرده نشین از نفس ماست
Qəzəl 2114خمخانه افلاک تهی ساخته ماستدیری است که این میکده پرداخته ماست
Qəzəl 2116چشم تو عجب نیست اگر مست و خراب استکز روی عرقناک تو در عالم آب است
Qəzəl 2117بر هر که نظر می فکنم مست و خراب استبیداری این طایفه خمیازه خواب است
Qəzəl 2119جمعیت جسم از نفس پا به رکاب استشیرازه مجموعه ما موج سراب است
Qəzəl 2126ما صافدلان را چه غم از گرد و غبارست؟زنگار بر آیینه ما جوش بهارست
Qəzəl 2127شمع سر خاک شهدا لاله داغ استصد پیرهن این سوخته دل به ز چراغ است
Qəzəl 2131خورشید ترا از خط شبرنگ وبال استچون سایه قدم پیش نهد وقت زوال است
Qəzəl 2134شیرازه جمعیت مستان خط جام استآزاد بود هر که درین حلقه دام است
Qəzəl 2136نقش به مراد دل ما خنده زخم استنامی است عقیقی که پذیرنده زخم است
Qəzəl 2137Gül köynəyini parçalayan, bəlkə, nəsimdir?Vaxtsız gülüşü qönçəyə dəhşətli qənimdir.
Qəzəl 2138طوطی ز سخن صیقل آیینه جان استآن را که سخن سبز کند خضر زمان است
Qəzəl 2139درد تو به دلهای سبکروح گران استتبخال بر آن لب گره رشته جان است
Qəzəl 2142لعل تو ز روشن گهری جان جهان استتبخال بر آن لعل، سراپرده جان است
Qəzəl 2143چون آینه هر دل که ز روشن گهران استدر نقش بد و نیک به حیرت نگران است
Qəzəl 2147آن خانه برانداز که در خانه زین استمعمار تمنای من خاک نشین است
Qəzəl 2149چشمی که نظرباز به آن طاق دو ابروستدایم دو دل از عشق چو شاهین ترازوست
Qəzəl 2153تنها نه همین ماه به فرمان خط اوستخورشید هم از حلقه به گوشان خط اوست
Qəzəl 2154بودی که نمودست وجودش، دهن اوستسیبی که سهیل است کبابش، ذقن اوست
Qəzəl 2155کیفیت می با لب شکرشکن توستنقلی که می از خویش برآرد دهن توست
Qəzəl 2157یارب دل خون گشته ز مژگان که جسته است؟این قطره گرم از دل سوزان که جسته است؟
Qəzəl 2160یک دلشده در دام نگاهت نگرفته استدر هاله آغوش، چو ماهت نگرفته است
Qəzəl 2165از عشق دلی نیست که زخمی نچشیده استاین سیل سبکسیر به هر کوچه دویده است
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.