Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
خط را به دور عارض او شان دیگرستهر مور ازین سپاه سلیمان دیگرست
Qəzəl 190جامه آزادگی چالاک باشد سرو راجیب و دامن فارغ از خاشاک باشد سرو را
Qəzəl 1900آیینه دار روی تو شرم و حیا بس استپهلونشین سرو تو بند قبا بس است
Qəzəl 1902رخساره ترا ز عرق دیدهبان بس استشبنم برای تازگی گلستان بس است
Qəzəl 1903صبح امید من نفس سرد من بس استچشم سفید، روزن بیت الحزن بس است
Qəzəl 1904Olub ol qara saçın, gör, necə heyranı odun,Hindliyə məskən olubdur həmişə yanı odun.
Qəzəl 1905باغ و بهار چشم پر آب من آتش استساقی و مطرب و می ناب من آتش است
Qəzəl 1907Xoş olur pirə oturmaq, vəli gəzmək cavana,Oxa düzlük yaraşır, əyrilik ancaq kamana.
Qəzəl 1908نقشم به باد داد، نگار اینچنین خوش استخونم به خاک ریخت، بهار اینچنین خوش است
Qəzəl 1912Bu həyat çeşməsi o gül üzünün şəbnəmidir,Zülfünün ətri yayılmış, elə ənbər kimidir.
Qəzəl 1913شاخی که چار فصل پر از میوه و گل استدست ز کار رفته اهل توکل است
Qəzəl 1914کام از تو هر که یافت سلیمان عالم استدستی که در میان تو شد حلقه خاتم است
Qəzəl 1916عرش بلند مرتبه بنیان آدم استخورشید عقل، شمسه ایوان آدم است
Qəzəl 1919هر چند چشم مست تو هشیار عالم استبا بوالهوس شراب مخور، کار عالم است
Qəzəl 192ناتوانی از اجابت نیست مانع آه رامیرساند پیچ و خم آخر به منزل راه را
Qəzəl 1921آیینه را توجه خاطر به گلخن استهر جا صفای قلب دهد روی، گلشن است
Qəzəl 1925آسودگی به گوشه عزلت نشستن استسررشته امید ز عالم گسستن است
Qəzəl 1926روشنگر وجود به راه اوفتادن استدر جویبار، سبزی آب از ستادن است
Qəzəl 1929نقش حصیر نیست که بر پیکر من استشهباز اوج فقرم و این شهپر من است
Qəzəl 1930از خون چو داغ لاله حصار دل من استهر که بوی خون شنوی منزل من است
Qəzəl 1935آن روی آتشین که جگرها کباب اوستنور و صفای شمع و گل از آب و تاب اوست
Qəzəl 1936در هر دلی که ریشه کند پیچ و تاب عشقپیوسته همچو زلف، سرش در کنار اوست
Qəzəl 1937ماری است نی که مهره دل بیقرار اوستجاروب سینه ها نفس بی غبار اوست
Qəzəl 1938سرچشمه حیات لب می چکان اوستعمر دوباره سایه سرو روان اوست
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.