Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
شاهنشهی است عشق که عالم گدای اوستبرخاست هر که از سر عالم لوای اوست
Qəzəl 1942محتاج کی به نشأه می چشم مست توست؟پر خون دهان جام می از پشت دست توست
Qəzəl 1944زان آتشین میی که ز لب در ایاغ توستیاقوت آبدار بتان سنگداغ توست
Qəzəl 1946پوچ است هر سری که نه در وی هوای توستسهوست سجده ای که نه بر خاک پای توست
Qəzəl 1947لعل لب پیاله می آبدار ازوستجوش صباحت گل روی بهار ازوست
Qəzəl 1948آدم نه ای و روضه رضوانت آرزوستخاتم نه ای و دست سلیمانت آرزوست
Qəzəl 1954باد بهار مرهم دلهای خسته استگل مومیایی پر و بال شکسته است
Qəzəl 1955این خار غم که در دل بلبل نشسته استاز خون گل خمار خود اول شکسته است
Qəzəl 1957عیش دل شکسته به آزار بسته استجوش بهار آبله در خار بسته است
Qəzəl 1958از رفتن تو باغ پریشان نشسته استگل در کمین چاک گریبان نشسته است
Qəzəl 1960یک دل هزار زخم نمایان نداشته استیک گل زمین هزار خیابان نداشته است
Qəzəl 1962بر گلشن آنچه زان گل خودرو گذشته استبر زخم های تازه کی از بو گذشته است؟
Qəzəl 1963بر طفل اشک خون جگر دست یافته استدر آب، رنگ چون به گهر دست یافته است؟
Qəzəl 1967چشم قدح به جلوه مینای باده استاین شوخ چشم، قمری سرو پیاده است
Qəzəl 1968نقش و نگار دشمن دلهای ساده استجوهر به چشم آینه موی زیاده است
Qəzəl 1970دل از هوس به زلف دو تا اوفتاده استپرهیز را شکسته به جا اوفتاده است
Qəzəl 1977از تیر غمزه اش دل دیوانه پر شده استبیرون روم که از پری این خانه پر شده است
Qəzəl 1978خال تو ریشه در شکرستان دوانده استاز خط سبز، شهپر طوطی رسانده است
Qəzəl 1986Güldün, gülüşün pərdəni atdı dodağından,Ayna dəxi gül dərdi sənin gül yanağından.
Qəzəl 199بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته رامن به راه انداختم این کاروان خفته را
Qəzəl 1990دل از حریم سینه به مژگان رسیده استکشتی به چار موجه طوفان رسیده است
Qəzəl 1991چشم ترم که مشرق چندین ستاره استبر آفتاب روی که گرم نظاره است؟
Qəzəl 1996ابر بهار گلشن رخسار، آینه استآتش فروز شعله دیدار، آینه است
Qəzəl 2000هر غنچه زین چمن دل در خون نشانده ای استهر شاخ نرگسی نظر بازمانده ای است
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.