Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
مژه ام جلوه گاه پروین استگل خورشید طلعتان این است
Qəzəl 2220آب خضر و می شبانه یکی استمستی و عمر جاودانه یکی است
Qəzəl 2221عقل را گوشه سرایی هستعشق را دشت دلگشایی هست
Qəzəl 2223از خودگذشتگان را آیینه بی غبارستپیوسته صاف باشد بحری که بی کنارست
Qəzəl 2224از خود گذشتگان را آیینه بی غبارستپیوسته صاف باشد بحری که بیکنارست
Qəzəl 2226از غیرت رکابت از دیده خون روان استاما چه می توان کرد پای تو در میان است!
Qəzəl 2227از غیرت رکابت از دیده خون روان استاما چه می توان کرد پای تو در میان است!
Qəzəl 2228بود و نمود عاشق، از آب و تاب حسن استگر ذره را وجودی است، از آفتاب حسن است
Qəzəl 2229Yaz çağı bülbül ötər, həm də ki, bağban sevinər,Gül olar nəğməsinə bülbülün heyran, sevinər,
Qəzəl 2230در جوش لاله و گل، دیوانه را عروسی استچون تابه گرم گردد، این دانه را عروسی است
Qəzəl 2231Bu bağın hər tikanı yol göstərən nişandı,Hər şəbnəmi, deyirsən, ayineyi-cahandı.
Qəzəl 2235Bu bağın gülləri sənsiz tikandır,O camın, bax, dodağı lalə-qandır.
Qəzəl 2236شراب نامرادی بی خمارستبه قدر تلخی این می خوشگوارست
Qəzəl 2249بی یار بهار دلنشین نیستاین پنبه داغ یاسمین نیست
Qəzəl 2253لطف بتان جانگدازتر ز عتاب استشبنم این باغ تلختر ز گلاب است
Qəzəl 2255حلقه آه مرا سپهر نگین استگریه من روشناس روی زمین است
Qəzəl 226بیش شد از چوب گل سودا من دیوانه راشعله ور سازد خس و خاشاک، آتشخانه را
Qəzəl 2262زمین نقش پایی است بر آستانتفلک شیشه باری است از کاروانت
Qəzəl 2264بر رخ ممکن بود پیوسته گرد احتیاجلازم این نشأه افتاده است درد احتیاج
Qəzəl 2268نیست با دیده ظاهر دل روشن محتاجنبود خانه آیینه به روزن محتاج
Qəzəl 2269نیست یک گوهر سیراب به اندازه موجچون گریبان بشکافد گل خمیازه موج؟
Qəzəl 227Rəf qıllam hər bəlasın bu dili-divanənin,Dağ seli çağrılmamış mehmanıdır viranənin.
Qəzəl 2274بی شهادت زینهار از تیغ جانان سرمپیچتا نگردی لعل از خورشید تابان سرمپیچ
Qəzəl 2275لب پیاله گزیدی سر از خمار مپیچگلی ز شاخ شکستی قدم زخار مپیچ
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.