Qəzəl 233

هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه رانیست صدر و آستانی خانه آیینه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2331

از فسون عالم اسباب خوابم می‌بردپیش پای یک جهان سیلاب خوابم می‌برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2332

شام ازان زلف سیه سنبل به دامن می بردصبح از ان چاک گریبان گل به دامن می برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2333

چشم خونبارم گرو ز ابر بهاری می بردنبض من از برق دست از بیقراری می برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2334

وسعت مشرب زدل اندیشه فردا نبرداین غبار از خاطر من دامن صحرا نبرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2335

از شکست من دم تیغ تغافل می‌پردرنگ سیلاب از ثبات پای این پل می‌پرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2336

چشم برق از اشتیاق خرمن من می پرددر پی آزار زخم چشم سوزن می پرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2337

می خورد با دیگران مستانه بر ما بگذرددر فرنگ این ظلم و این بیداد حاشا بگذرد!

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 2338

بر جهان هر کس که از روی تأمل بگذرداز بساط خار با دامان پر گل بگذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2340

بوسه چون محروم از آن لبهای خندان بگذرد؟مور ما چون تلخکام از شکرستان بگذرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2341

سر گردان چند از من آن سرو خرامان بگذرداز غبار هستی من دامن افشان بگذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2342

جان مشتاقان زکوی دلستان چون بگذرد؟کاروان شبنم از ریگ روان چون بگذرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2343

لاله شبنم فریبت برگ گل را آب کرددر مذاق لعل، آب و رنگ را خوناب کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2350

تا گلستان را نهال قامتش آباد کردباغبان چندین خیابان سرو را آزاد کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2352

مرگ نتواند به ارباب سخن بیداد کردسرو را یک مصرع از قید خزان آزاد کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2355

هر که رو زین خلق ناهموار در دیوار کردسنگلاخ دهر را بر خویشتن هموار کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2359

هر که در گلشن چو شبنم چشم عبرت باز کردبی توقف از جهان رنگ و بو پرواز کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 236

Surətin sanki səməndər eləyər ayinəni,Gülüşün sinəsi gövhər eləyər ayinəni.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2360

روزه نزدیک است می باید کلوخ انداز کردزاهدان خشک را رندانه از سر باز کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2362

دل در آن زلف کمندانداز خود را جمع کردکبک من در چنگل شهباز خود را جمع کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2365

سبزه خط دود از آن رخسار آتشناک کرددیده آیینه را جوهر پر از خاشاک کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2366

ذوق رسوایی مرا بیزار نام و ننگ کردلذت آوارگی بر من زمین را تنگ کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2367

خاطر جمع مرا پیری پریشان حال کردتار و پود هستیم را رشته آمال کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2368

سیل اشک من بساط سبزه را پامال کردگوشمال ناله من بلبلان را لال کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.