Qəzəl 3881

قد تو سرو چمن را پیاده می داندرخ تو چهره گل را گشاده می داند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3882

چنان که حسن ترا هیچ کس نمی‌داندز عشق حال مرا هیچ کس نمی‌داند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3883

دهان تنگ تو هر خرده‌دان نمی‌داندکه غیب را به جز از غیب‌دان نمی‌داند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3885

کمند زلف تو خود را به آفتاب رساندتوان به چرخ سرخودزپیچ وتاب رساند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3886

خط تو سلسله خود به مشک ناب رساندکمند زلف تو خود را به آفتاب رساند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3887

مرا شکستگی پا به آن جناب رساندفتادگی سر شبنم به آفتاب رساند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3888

ز حرف بر لب شیرین او اثرماندکه دیده نقش پی مور بر شکر ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3889

به زیر چرخ مقوس که جاودان ماندکدام تیر شنیدی که در کمان ماند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 389

نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل رانشد روشن چراغ از شعله آواز بلبل را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3891

خزان رسید وگل افشانی بهار نماندبه دست بوسه فریب چمن نگار نماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3892

Yaz gəlib keçdi, daha gül o damaqda qalmadı,Mey qədəhdə qalmadı, nur da çıraqda qalmadı.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3893

Bu tikanlıqda nə gül bitdi, nə də lalə qalar,Yelləri boş yerə çapdı burada nazlı bahar.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3894

فلک به آبله خار دیده می‌ماندزمین به دامن در خون کشیده می‌ماند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3895

Söz qanadlı quş kimidir, o uçar, sinədə qalmaz,Yusifi-Kənanı salsan sən əgər kəməndə, qalmaz!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3897

موحدان که به لیل ونهار ساخته اندبه یاد زلف ورخ آن نگار ساخته اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3899

سبکروان ز خَمِ آسمان برآمده‌اندز راستی چو خدنگ از کمان برآمده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 390

اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل راکه بی برگی به سامان می کند کار توکل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3909

کسان که جانب هم را نگه می دارنددر آفتاب قیامت پناه می دارند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 391

به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل رابه این یک مشت گل مسدود کردم روزن دل را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3912

سبکروان ز غم روزگار بیخبرندچو دامن فلک از زخم خار بیخبرند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3913

Xoş o insanlara ki, bərkdə yandı bir-birinə,İlk sözü, son sözü hər yerdə "can"dı bir-birinə.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3917

درین ریاض دلی را که آب می‌سازندچو شبنم آینه آفتاب می‌سازند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3918

چو حلقه بر در دل شوق اصفهان بزندسرشک بر صف مژگان خونچکان بزند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 392

درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟که دارد یاد، هر خاری در او صد کاروان گل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.