Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
عیش جهان به رند می آشام داده اندخط مسلمی به لب جام داده اند
Qəzəl 4142آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اندبالین و بستر از گل بی خار کرده اند
Qəzəl 4143گر خلق را به حرف دهن باز کرده اندچشم مرا به روی سخن باز کرده اند
Qəzəl 4147Bu gözəllər ki, təkəbbürlə hey ətrafa baxar,Bilməyirlər, yarımın qar kimi ağ gərdəni var?
Qəzəl 4153عشاق دل به دیده روشن کشیده اندچون ذره رخت خویش به روزن کشیده اند
Qəzəl 4154از آفتاب چاشنی صبح شد بلندعمر دوباره یافت ز راه گداز قند
Qəzəl 4155جمعی که زیر خاک دل پاک می برندبا خود بهشت را به ته خاک می برند
Qəzəl 4159چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زندتبخاله قفل خامشیم بر دهان زند
Qəzəl 416محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان رانمی گیرد گریبان شحنه کوته آستینان را
Qəzəl 4161Sinəmin dağı ürəkdən od alıb, dad eləyər,Yelləyər sinəmi atəş, o da fəryad eləyər.
Qəzəl 4162گلزار جوش حسن خداداد میزندباغ از شکوفه موج پریزاد میزند
Qəzəl 4163ابر بهار سینه به گلزار می زندخون شفق علم ز سر خار می زند
Qəzəl 4164عاشق که حرف عشق به اغیار می زندآبی به روی صورت دیوار می زند
Qəzəl 4167یاقوت با لب تودم از رنگ می زنداین خون گرفته بین که چه بر سنگ می زند
Qəzəl 417ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان راچو پشت سر نباشد عذرخواهی زشت رویان را
Qəzəl 4172عاشق کجا به کعبه و دیر التجا کندحاشا که خضر پیروی نقش پا کند
Qəzəl 4173وقت است نوبهار در عیش وا کندباغ از شکوفه خنده دندان نما کند
Qəzəl 4174محبوس آسمان چه پروبال واکنددر زیر سنگ سبزه چه نشو ونما کند
Qəzəl 4175آنجا که شوق دست حمایت بدر کندشبنم در آفتاب قیامت سفر کند
Qəzəl 4176آرام را خرام تو آتش عنان کندآیینه را حجاب تو آب روان کند
Qəzəl 4177مشکل دل رمیده هوای وطن کندشبنم چنان نرفت که یاد چمن کند
Qəzəl 4178هشیار را خرام تو سر مست می کنداین سیل اگر به کوه رسد پست می کند
Qəzəl 4179هر بلبلی که زمزمه بنیاد میکنداول مرا به برگ گلی یاد میکند
Qəzəl 4183مخمور را نگاه تو سرشار میکندبدمست را عتاب تو هشیار میکند
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.