Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
عاشق کجا به شکوه دهن باز میکنداین کبک خنده بر رخ شهباز میکند
Qəzəl 4190از نسبت عذار تو گل ناز میکندسنبل به بال زلف تو پرواز میکند
Qəzəl 4192نازش کسی که بر پدر خویش می کندسلب نجابت از گهرخویش می کند
Qəzəl 4193هردم نه بیسبب دل ما رقص میکندکز شوق کعبه قبلهنما رقص میکند
Qəzəl 4196با خاطر گرفته کدورت چه می کندبا کوه درد سنگ ملامت چه می کند
Qəzəl 4199تیغ زبان به عاشق حیران چه میکندبا پای خفته خار مغیلان چه میکند
Qəzəl 420بدل زان با تپیدن های دل کردم دویدن راکه بیم راه گم کردن نمی باشد تپیدن را
Qəzəl 4200با عاشقان عداوت گردون چه می کندچشم بدحجاب به جیحون چه می کند
Qəzəl 4202ریزش چو شیشه هرکه به آوازه می کنددر هرپیاله زخم مرا تازه می کند
Qəzəl 4208الفت به عاشقان سگ آن کو نمیکندوحشت رَم از طبیعت آهو نمیکند
Qəzəl 421ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن رابه یک شبنم کند محتاج، رخسار تو گلشن را
Qəzəl 4213بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلنداز چوب دار رایت منصور شد بلند
Qəzəl 4214شد چون هدف سر که درین خاکدان بلندکز شش جهت نگشت صدای کمان بلند
Qəzəl 4216آنها که در چمن قدح مل نمی زننددست نشاط در کمر گل نمی زنند
Qəzəl 4224O adam ki, fəxr üçün əcdadını yad eyləyər,Bir sümük tapmış o, it tək könlünü şad eyləyər.
Qəzəl 4225مستان که رو در آینه جام می کنندخونها ز غصه در دل ایام می کنند
Qəzəl 4226یوسف رخان ز شوق سراغ تومی کننداز پیرهن فتیله داغ تومی کنند
Qəzəl 4230آمد بهار وخلق به گلزار می رونددیوانگان به دامن کهسار می روند
Qəzəl 4235دولت ز دستگیری مردم بپا بودفانوس این چراغ ز دست دعابود
Qəzəl 4236دولت ز دستگیری مردم بپابودفانوس این چراغ ز دست دعابود
Qəzəl 4237اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بودهرقطره اش ستاره صبح اثر بود
Qəzəl 4238از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بوداز گوش نگذرد سخنی کز زبان بود
Qəzəl 4242زین پیشتر متاع سخن رایگان نبودگرد کسادی از پی این کاروان نبود
Qəzəl 4245هر جا حدیث خامه من بر زبان رودبلبل چو بیضه در بغل آشیان رود
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.