Qəzəl 2268

نیست با دیده ظاهر دل روشن محتاجنبود خانه آیینه به روزن محتاج

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2269

نیست یک گوهر سیراب به اندازه موجچون گریبان بشکافد گل خمیازه موج؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 227

Rəf qıllam hər bəlasın bu dili-divanənin,Dağ seli çağrılmamış mehmanıdır viranənin.

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 2274

بی شهادت زینهار از تیغ جانان سرمپیچتا نگردی لعل از خورشید تابان سرمپیچ

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2275

لب پیاله گزیدی سر از خمار مپیچگلی ز شاخ شکستی قدم زخار مپیچ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2277

لب هیچ و دهان هیچ و کمر هیچ و میان هیچچون بید ندارد ثمر آن سرو روان هیچ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2279

تا به کی همچون سگان گیرد ترا در خواب، صبح؟چون گل از شبنم بزن بر چهره خود آب، صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2291

قسم به خط لب ساقی و دعای قدحکه آب خضر نیرزد به رونمای قدح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2292

دهد به روزن اگر نور، مهر تابان طرحبه عاشقان دهد آن ماه چشم حیران طرح

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2293

زان پیشتر که تیغ کشد آفتاب صبحرطلی به گردش آر گرانتر ز خواب صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2296

لبریز از می شفق کن ایاغ صبحاز خشکی دماغ محور بر دماغ صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2297

از قرص آفتاب تهی نیست خوان صبحدایم بود ز صدق طلب پخته نان صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2298

روشندلان به هر که رسیدند همچو صبحدادند جان، نفس نکشیدند همچو صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2300

زان پیش کآفتاب بگیرد گلوی صبحروی خود از می شفقی کن چو روی صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2301

مهره مارست مهر، مار گزیده است صبحپرده درست آفتاب، چشم دریده است صبح

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2306

مکن دراز به طعن فلک زبان گستاخترنج دست قضا را مکن نشان گستاخ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2307

اگر دو هفته بود چهره گلستان سرخمدام از می لعلی است روی جانان سرخ

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 2308

مکن ز باده لعلی لب چو مرجان سرخز پشت دست ندامت مساز دندان سرخ

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2311

از لب منصور راز عشق بر صحرا فتادپرده دریا درد موجی که بی پروا فتاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2312

خال موزون است هر جا بر رخ دلبر فتادهیچ جا بیجا نباشد هر که نیک اختر فتاد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2317

بر دل خود هر که چون فرهاد کوه غم نهاداز سبکدستی بنای عشق را محکم نهاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2318

مرگ عاشق بی شمار آن سیمبر دارد به یادرشته بسیار این عقد گهر دارد به یاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 232

صاف کن ای سنگدل با دردمندان سینه رامی کند دربسته آهی خانه آیینه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2320

غفلت دل از شراب ناب می گردد زیادتیرگی آیینه را از آب می گردد زیاد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.