Təbiət və bahar
هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماندعقده ای کز پیچ و تاب زلف در دل ماندماند
Qəzəl 2464از غبار خط دهان تنگ او پوشیده مانددیدنی نادیده و نادیدنی در دیده ماند
Qəzəl 2466از هجوم اشک دل در چشم خونپالا نمانددر قفس از جوش گل از بهر بلبل جا نماند
Qəzəl 2468حیف کز آیینه رویان پاکدامانی نماندچشم شرم آلود و روی گوهرافشانی نماند
Qəzəl 2469آبها آیینه سرو خرامان تواندبادها مشاطه زلف پریشان تواند
Qəzəl 2470اهل همت بحر را از خار و خس پل بسته اندگوشه دامان به دامان توکل بسته اند
Qəzəl 2471خاکسارانی که همت بر تحمل بسته انددست رستم را به تدبیر تنزل بسته اند
Qəzəl 2474ناله ای گیراتر از چنگ عقابم داده اندگریه ای سوزانتر از اشک کبابم داده اند
Qəzəl 2477Getmə sən dərdin üçün hər adama dərmana,Yusifi qardaşının məkri salıb zindana.
Qəzəl 248از ملامتگر نیندیشد دل افگار ماشور محشر خنده کبکی است در کهسار ما
Qəzəl 2480Yəqin o bal gülüşə süd qatılıb, bir də şəkərCan alan ləblər isə duzludu, bilsən, nə qədər?!
Qəzəl 2481گوشهگیرانی که رو در خلوت دل کردهاندرشته جان را خلاص از مهره گِل کردهاند
Qəzəl 2484وقت جمعی خوش که دفتر را در آب افکنده اندمهر گل از دوربینی بر گلاب افکنده اند
Qəzəl 2485از لبش آنها که خود را در شراب افکنده اندخویش را از آب حیوان در سراب افکنده اند
Qəzəl 2487دوربینانی که در پرداز دل کوشیدهاندچهره صبح قیامت را همین جا دیدهاند
Qəzəl 2488تنپرستانی که در تضییع آب و دانهانددر ریاض آفرینش سبزه بیگانهاند
Qəzəl 2493در سر پرشور ما تا رنگ سودا ریختندلاله ها پیمانه خود را به صحرا ریختند
Qəzəl 2494خانه آرایان ز تعمیر درون غافل شدنداصلشان چون بود از گل، خرج آب و گل شدند
Qəzəl 2495لاله ها از پرتو رخسار او گلگون شدندسروها از نسبت بالای او موزون شدند
Qəzəl 2499ناله ممکن نیست از دلهای پرخون سرزندچون شود لبریز جام، از وی صدا چون سرزند
Qəzəl 2501نه همین بر قلب ایمان یا دل ما میزنددزد خال او شبی خود را به صد جا میزند
Qəzəl 2502در گلستانی که بلبل جوش غیرت می زندباغبان در سایه گل خواب راحت می زند
Qəzəl 2504هرکه دامن بر میان در چیدن گل میزندآستین بر شعله آواز بلبل میزند
Qəzəl 2506چون ز تاب می رخت بر لاله پهلو میزندغنچه در پیش گل روی تو زانو میزند
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.