Məhəmməd Füzuli · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Zikrinlə zinət aldı həmişə zəbanımız,Zikrin gər olmasa, ola dilsiz dəhanımız.
Qəzəl 3Ey əqlü fəhminə qalan aciz sualımız,Şərh etməsək də biz, sənə vazehdir halımız.
Qəzəl 22Od yanaqlı yardan ayrı saldı çün dövran məni,Bir qığılcım tək, yəqin bil, məhv edər hicran məni.
Qəzəl 23Gülüm, hər ləhzə dilindən tutar azar məni,Sancar ol bərgi-gülündən yetişən xar məni.
Qəzəl 26Qarət etdi yuxumu, uyquma gəldi gecə yar,O səbəbdən yuxu gəlməz gözümə leylü nəhar.
Qəzəl 43Qəddi-balana baxanda bir bəla gördüm səni,Valeh oldum, harda mən, ey dilrüba, gördüm səni.
Rübai 83Bizlərə göndərdi min bəla fələk,Eylədi çox dərdə mübtəla fələk.
Rübai 96Dolsa eşq qəmiylə hər hansı ürək,Dünyanın ləzzəti ondadır bişək.
Qəzəl 101Hanı ol nalə ki, hər qəlbdə vardır əsəri,Hanı ol ah ki, bir qəlbə toxunsun kədəri?
Qəzəl 107Sel kimi göz yaşım etdi qəlbimi viran, aman!Söndü cismimdə bu seldən atəşi-suzan, aman!
Qəzəl 143Mən kiməm ki, sənin kuyin mənə məskən olsun?Kuyinin torpağı hər ləhzə mənim nəzərimdə olsun?
Qəzəl 191Çərx kin tiği çəkib, sinəmizi çakə salar,Yarəsindən könül öz atəşin əflakə salar.
Qəzəl 194Dil giriftar olub ol geysuyə,Gözüm heyran olub ol məhruyə.
Qəzəl 216Ya Rəb, bəhəqqi-xatiri-rindani-dürdnuş,Bir an unutmasın bizi ol piri-meyfruş.
Qəzəl 238Könül dərdi sənin eşqindən olmuş aşiqə hasil,Nə hasil kim, bu dərdi-dildən oldun sən özün qafil.
Qəzəl 249Məgər ki, quş dilin anlar qızıl gülKi, dinlər ahü zar etdikcə bülbül.
Qəzəl 262Varlıq qapısın mən üzümə bağladığımdan,Bilməz ki, varam, ya ki, yoxam bir nəfər insan.
Qəzəl 308Ondan soruşun sirri-dəhanı, nə bilim mən?Allah bilir ol razi-nihanı, nə bilim mən?
Qəzəl 322Var nə təqsirim yenə mən çeşmi-yardan düşmüşəm?Mötəbərdim, heyf, indi etibardan düşmüşəm.
Qəzəl 366Yüksəlir göylərə, ey mah, fəğanım sənsiz,Nəyə lazımdı keçir ömrü zəmanım sənsiz.
Qəzəl 385Mənə, ey sayə, qəm dəştində daim həmdəm oldun sən,Nə ah çəkdin bu müddətdə, nə çeşmi-pürnəm oldun sən
Qəzəl 397Yoxdur ay üzlüm kimi mavi səmadə bir qəmər,Yoxdur alnında qara məhparə, ay varsa əgər.
Qəsidə 6Gözdə rüxsarın durur, könlümdə mehrin hər qədər,Könlüm olmuş həm əsiri, gözlərim qan-yaş tökər.
Qəsidə 10Lütfə bax, gör nə gözəl mənzəreyi-xəzradır?!Yenə sübhün küləyi gör necə ruhəfzadır!
Qitə 10Dedi Əhməd: Əli mənlə olub Harunla Musa tək,Şəriklik rəmzi var bunda, kəmali-cahü izzətdir.
Qəsidə 18Gül gəldi, yenə gülşəndə cənnət lətafəti var,Yer tər otdan səma rəngi almışdır.
Qəsidə 24Qışın günündə səhər başlayıb soyuq ruzgar,Ağacların canına sanki qorxu, lərzə salar,
Rübai 25Yarın rəhmsizcə eyləsə qovğa,Xoş ol, səadətdir yardan hər cəfa.
Qitə 29Pişiklə saldı köpək bir gecə böyük dəva,Kasa dibi yalayansan, dedi, sən, ey biar!
Qəzəl 37Afət olsan da, könülsən, cismsən, cansan mənə,Mən sənə dostam, nədir illət ki, düşmansan mənə.