Məhəmməd Füzuli · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Nobahar oldu, cahanın yenə xoş dəmləri var,Bağın al hüsnü gözəl, lalə kimi dilbəri var.
Rübai 17Könül, həvəs varsa başında sənin,Keç candan ki, odur öz yolkəsənin.
Qəzəl 25Gəl alma qəlbimi məndən, nəsibim qəm olar, canan!Zəifdirsə vücudum, bil, ağırdır möhnətim dağdan.
Qəzəl 27Qoşa zülfünü cəfa vermək üçün düyünlədin,Yer üzündən vəfa rəsmini sildin.
Qəzəl 30Cəmalın bir günəş tək parladı, nəm qoymadı canda,Daha yaş tökməyə yoxdur təvan bu çeşmi-giryanda.
Qəsidə 30Ey türbəsi ilə Nəcəfin rütbəsini yüksəldən,Sən ən qiymətli incisən, Nəcəfin torpağı onun sədəfi.
Qitə 31Dün pəriçöhrə bir uşaq gördüm,Dedim: ey nazənin, şəkərgöftar!
Rübai 32Sənin nə şərikin, nə varisin var,Hər şey gəlib-gedir, sənsən bərqərar.
Qitə 34Bir ölü gördüm, dağılmışdı bütün əzaları,Məskən etmişdi onun boş kəlləsində marü mur.
Qitə 36Bu hasili qəm olan dərdü qüssə bağındaTəəccüb eyləmə, gər olsa nitq bülbülü lal.
Qitə 40Dedim dünyayə, ey zalım, nədəndir etmisən raqibElə bir zatı ki, qəlbən ona mən müxlisəm sadiq.
Qəsidə 41Nə vaxtadək qoşa zülfün mənə qeydi-cəfa olsun,Nəsibim dərdü möhnət, məskənim dami-bəla olsun?
Qəzəl 42Bu qədər məndə həvəs kim, qədi-rənadən olub,Feyzi-məxsusdur ol, aləmi-baladən olub.
Qitə 45Bilirdi gərçi bütün dillərin nə olduğunu,Səfayi-təblə, həm elmü qüdrətilə nəbi.
Qəzəl 51Kirpiyimdən qan sızar şamü səhər, bilməm neçin?Canımı üzməkdədir sonsuz kədər, bilməm neçin?
Rübai 55Şümşad qamətinə olmuşdur əsir,Kölgən tək gəzərdi, ey bədri-münir!
Qəzəl 56Sübhədək yatmayıram, yoxdu qərarım gecələr,Qəmü qüssəndir işim, nazlı nigarım, gecələr.
Rübai 58Fəryad ki, oyunbaz gərdişi-dövranHiylə qapısını açmışdır əlan.
Rübai 77Çox şükür, torpağım tapmışdır şərəf,Iqbal ətəyini tutdum hər tərəf.
Qəzəl 89Könül xaki-rəhinlə birləşib, kuyin məkan etmiş,Iki üftadəni bu hal necə gör mehriban etmiş.
Qəzəl 90Yenə də qapının torpağı havası başıma düşübdür,Hər nə varsa onda, mənə bu hava düşübdür.
Rübai 101Ey xuda, məni sən eylədin icad,Kamal almağa da sən ver istedad.
Qəzəl 108Sanırdım öldürəcək nazlı bir nigar məni,Vəfalı olmadı, öldürdü intizar məni.
Qəzəl 119Ləl dodağının mücrüsündə yüz dərdin əlacı var,O, bizə möhtac deyil, bizim ona yüz ehtiyacımız var.
Qəzəl 124Ahım edəndə cilvə olur dar fəzayi-çərx,Axır keçər gedər səni ahım, səmayi-çərx.
Qəzəl 125Könlümə xoşdu mənim sevgili canan, ey şeyx!Deyiləm körpə ki, mən aldanam asan, ey şeyx!
Qəzəl 140Qoy cəfanı mən çəkim, olsun vəfa dildar ilə,Yaxşıdır dünyada hər kəs zövq edə bir kar ilə.
Qəzəl 145Mələk ol sərvi-rəvanın qədinə salsa nəzər,Yaralı quş kimi göydən düşər, açmaz şəhpər.
Qəzəl 169Könlümün gözləri yar nərgisinə saldı nəzər,Yox təəccüb, qarə bəxtim mənə vermirsə səmər.
Qəzəl 170Hər kəsin ki, ah şimşəyindən çırağı yoxdur,Hicran gecəsi sənə sarı yol tapa bilməz.