Məhəmməd Füzuli · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Qafil olma yazdığın şerindən, ey söz ustası,Dəhrdə olmaz belə övladi-xoştinət sənə.
Qitə 5Şükr edin, Rumun ey zərifləriKi, fələk verdi böylə kam sizə.
Dust bipərvə, fələk birəhm, dövran bisükunDust bipərva, fələk birəhm, dövran bisükun,Dərd çox, həmdərd yox, düşmən qəvi, tale' zəbun.
Qəzəl 11Yanarkən könlümün pünhan oduyla şəm tək canım,Zəbani-halım axır zahir etdi dərdi-pünhanım.
Rübai 14Əcəm, türk, ərəbin sənsən rəhbəri,Yüksəlir hər kəsin sənlə hünəri.
Qəsidə 15Xəlqə xaliq qeybdən ne’mət verib qıldıqda şad,Həqqə şükr etmək gərək ta kim ola ne’mət ziyad.
Qitə 15Bir iltifatı mənə olmaz isə şahın əgər,Şikayətim yox, o da lütfdən əlamətdir.
Qəzəl 16Gümüşbədənli gözəllərin sevgisi məni heyran edir,Əhvalimdən büt kimi məni xəbərsiz qoyur.
Qitə 16ای که از جهل مقید شده بر صورتاین صفت در روش اهل خرد بی معنیست
Qitə 19Ömrümün əvvəli ki, zövqü səfa vəqti idi,Elmsiz keçdi bütün bisərü samanlıq ilə.
Qəsidə 21Gəldi bayram ki, ola dəf’ qəmü dərdü məlal,Aça şadlıq qapısın ta ki, kilid ilə hilal.
Qitə 21Mənə pis söylədisə bir pis adam, incimədim,Məni, Allaha şükür, yaxşı bu dünya tanıyır.
Rübai 26Dünyada hər cəfa eyləyə dilbər,Öz məst aşiqinə nəsihət eylər.
Qəsidə 27Həzar şükr ki, yar oldu ruzigarə qəzaKi, qalmamış onun islahə ehtiyaci daha.
Qəsidə 28Edəndə çəng kimi pərdələrdə razi nihan,Fəğan ki, nalələrim etdi gizli sirri əyan.
Rübai 28Bu dünya əhlinin sonu ədəmdir,Fərəhin, şadlığın axırı qəmdir.
Qəsidə 29Mənim könlüm sədəfdir, sözlərimdir dürri-qəltani.Dənizdir elmim, Allah feyzidir neysan barani.
Qitə 32Qədrsizdir bizim vilayətdəRuha şadlıq verən gözəl əşar.
Qəzəl 34Asiman, sinəni ahım gecələr aldı nişan,Deyil ulduzlar, o sinəndəkilərdir peykan.
Qitə 35İki sinfə bölünmüş əhli-cahan,Biri elm əhlidir, biri cahil.
Rübai 45Aləmdə o dildar görünən zaman,Hər an bir surətlə oldu nümayan.
Qəzəl 46Tərki-dünyalıq nədir, təqva nədir? – biz bilmərik,Eşqdən başqa nə var əfsanədir, – biz bilmərik.
Qitə 46Fəryad, zülm edən bu fələkdən ki, dəhrdəDövrilə qəlbi şad eləməz, qəmdir hasili.
Qəsidə 47Ey könül, ol qövm kimdir, dutmağa kişvər gəlibKim, o qövmün hasili daim fəsadü şər gəlib?
Rübai 51Çəməndə gül qurdu böyük ehtişam,Səbzənin başına səpdi zər müdam.
Qəzəl 60Qurandı vəsfi-cahü cəlali Məhəmmədin,Əhkami-şər şərhi-kəmali Məhəmmədin.
Qəzəl 61Var canda arizusu vüsali-Məhəmmədin,Gözlərdə intizari cəmali-Məhəmmədin.
Qəzəl 65Ömrün uzun olubsa pərişan keçib gedib,Daim əsiri-türreyi-canan keçib gedib.
Rübai 66Rəftarın etmişdir sərvi xəcalət,Sünbüllər eyləyir zülfünə heyrət.
Qəzəl 67Məcnunla mənim dərdimin əfsanəsi birdir,Söz ayrısa da, aşiqi-divanəsi birdir.