Məhəmməd Füzuli
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Könül bir dəm gözün rüxsarinə, ey nazlı yar, açmazKi, seyli-əşki rəşkindən üzə biixtiyar açmaz.
Qəzəl 163Yel atıb pərdəni görcək üzün, ey simbərim,Kəsilib səbrü qərarım, yox özümdən xəbərim.
Qəzəl 171Ayüzlüm hər kəsə ləli-ləbindən kam vermişdir,Mənə kam istəyəndə hər zaman düşnam vermişdir.
Qəzəl 179Xoş ol ki, ney kimi hər bəndimi cida edələr,Nəinki mane olub naləyə cəfa edələr.
Qəzəl 197Üz çevirmə, sevgilim, məndən, çəkərsən dərdi-sər,Hərdən ahımdan mənim qoy çəkməsin qəlbin kədər.
Qəzəl 225Nişani-rəhməti-həq surətində oldu əyan,Vəfanı səfheyi-ixlasə nəqş qıldı zaman.
Qəzəl 228Cəhənnəmdən verir aşiqlərə hər gün xəbər vaiz,Cahanda görməmişdir başqa yer mütləq məgər vaiz?
Qəzəl 230Cananımın vüsal xəlvətinin məhrəmi oldu çıraq,Can telinə qibtədən çıraq od vurdu.
Qəzəl 264İnlərəm, rəhm eləməz halıma yarım, nə edim?Ona təsir eləməz naləvü zarım, nə edim?
Həyat sərf edübən, dərd qılmışam hasilHəyat sərf edübən, dərd qılmışam hasil,Sirişki-alü rüxi-zərd qılmışam hasil,
Qəzəl 279Bu şikayətlər ki, yarımdan məni-zar eylərəm,Məqsədim yar adıdır kim, dildə təkrar eylərəm.
Qəzəl 286Dostlar, əlimə keçdi axtardığım o gövhər,Könlüm nəyi dilərdi, oldu ona müyəssər.
Qəzəl 289Könül ayinəsində əks olan, ey məhliqa, sənsən,Unutsan da məni, bil, xatirimdə daima sənsən.
Qəzəl 291Qapından toz kimi bir an ayırsa cismimi yellər,Başım əflakə də çatsa, könül kuyinə meyl eylər.
Qəzəl 303Şümşaddır, deyim necə, ol sərv qamətin,Ağzın necə yumum, desəm əhli-məlamətin?
Qəzəl 306Əlif qədin həvəsi çəkdi sinəm üzrə nişanKi, yoxluğun qələmi xəttin etdi bizdə əyan.
Qəzəl 315Qəm qılıncın eləyib cismimi sədparə mənim,Güli-sədbərgi-bahari-qəmi-eşq oldu tənim.
Qəzəl 380Sən mənə yar olalı baisi-azarımsan,Dözməyim mən necə azarına kim, yarımsan.
Qəzəl 405Bəsindir, ey fələk, etdin zəbunü xar məni,Büküb də qəddimi qıldın qəmə düçar məni.
İkinci bab. Həzrəti-Rəsulun Qüreyşdən çəkdigi bəlaləri bəyan edərHəzrəti-Sultani-bargahi-risalət və nazimi-kargahi-şəriət, gövhəri-gənci-neyi-əsrari-hikmət, gülbüni-hədiqeyi-rəhmət dəri-xəzaneyinəsihət açub və dürcilə’lindən
Bu, saqiyi-bəzmə badə üçün xitabdırSaqi, kərəm eylə, cam gəzdir!Durma, qədəhi müdam gəzdir!
Bu, Məcnuna anası pənd verdigidir və bustani-məlamətdən xari-nəbamət dərdigidir"Key rahəti-canü nuri-didə!Fərzəndi-yeganeyi-güzidə!
Bu, Növfəlin Məcnunla müqəddimeyi-ixtilatıdır və ol cəvahiri-pakdan inbisatıdırSaqi, yenə qəsdi-can edər qəm,Ver cam ləbaləbü dəmadəm!
Bu, Leylinin Məcnun ətvarına təhsinidir və hüsni-e'tiqadına hüsni-yəqinidirLeyli dedi: "Ey vücudi-kamil,Qürbi-Həqə ismət ilə qabil!
Bu, Leylinin anasına vəsiyyət etdigidir və dust yadı ilə dünyadan getdigidirMə'budinə ərz qıldı razın,Bildirdi könüldəki niyazın:
İstərəmYandı canım hicr ilə, vəsli-rüxi yar istərəm,Dərdməndi-firqətəm, dərmanı-didar istərəm.
Bəngü-Badə (III hissə)SİFƏTİ-BƏNGİ-ZİŞTÜ BƏDFƏRCAMSöylə məndən kim: ey füsürdə mizac
Arizin görsə fələk, mehr buraxmaz ayəArizin görsə fələk, mehr buraxmaz ayəZərrə, zərrə qılıb onu buraxar səhrayə.
Canə basdım qönçəvəş peykanını, ey tazə gülCanə basdım qönçəvəş peykanını, ey tazə gül,Dözmək içün hicrinə düzdüm dəmirdən bir könül.
Saqinamə, fəsil 4بیا ساقی آن راحتافزای روحکه طوفان غم راست کشتی نوح