Mirvarid Dilbazi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Saralan yarpaq düşəcək,Bu hökmüdür təbiətin.
EvimdəEvimdə nə gülüş var,Nə şadlıq var,
Tək ağacXalqıma ithaf*Buludlar çaxnaşır göyün üzündə,
KörpələrBilgəh qəbiristanındaMuncuq kimi düzülüb
Məsul işMəsul işə qoyuldunOğul, işin mübarək!
Yüngül adamlarlaYüngül adamlarla dostluq eyləmə,Şərabla qızanda onların başı
Müşfiqi öldürdülərMüşfiqi öldürdülərQarlı bir qış səhəri
Nənəmiz, babamız yurd salan yerdəNənəmiz, babamız yurd salan yerdəDolaşmaq qismətim olarmı bir də?
Qapımı döyürlərÜrəyim bir parça ətlə qan deyil,Qış susqun,
TarizənYatmış həsrətimi bəsdir, oyatma!Köhnə havaları çalma tarizən!
Od söndü, külüm qaldıDilim var, sözüm hanı?Adım var, özüm hanı?
Haqq və ədalət!Bu bəlkə bir quru sözmüş,İnsan dar ayaqda ədalət gəzmiş.
Boz külümdənAramızda Qara dənizGörünmür ucu, bucağı,
Unudulmaz Zərifə xanımın əziz xatirəsinəO ağıl, o kamal, sədaqət rəmziBənövşə fəslində tərk etdi bizi.
Həsrətəm sizəEy gözümün yaşı,Sinəmin dağı,
KəşflərGilyətin bıçağı düzəltdi biriÜlgücü başları kəssin bir anda.
DüşüncələrYaman dalğın halım olur,Pərişan əhvalım olur,
Ey bixəbərEy bixəbər!Mən səni sevdiyim qədər
Mən kədər mülkündə şahamMən kədər mülkündə şaham,Taxtı, tacı neylərəm?
AparGedirsən qəlbi möhnətli,Nəyim var səndən qiymətli,
NiyəGözlərin niyə doldu?Könlümdə tufan oldu.
Od üstündə çiçək bitməzSən o tayda,Mən bu tayda,
Vətən oğul istəyirDöymür sinəsinə hər an “mən” deyə,Uca kürsülərdən “el-vətən”!- deyə,
SarpBir qılıncla ikiyəBölünmüşdür bir bədən.
AzərbaycanımTorpağı – türbət,Suları – şərbət,
Qarabağ şikəstəsiGurlayan toppuz səsidirQarabağın şikəstəsi.
Od ələnərGöyərməz qovrulmuş buğda,Bar verməz bağbansız bağ da.
Danko kimiVurğun, indi bizə elə gərəkdinQasırğa önünü kəsən dağ kimi.
YüngüllükYüngüllük insana böyük kədərdir,Burda hər nə varsa, gəldi-gedərdir.
Olarmı?Gəl səninlə eli gəzək,Ağsaqqallar desin görək,