Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Ben ışk eri şuna direm ki ışk ana âyîn olaYâr yolma cân oynamah ana îmân u dîn ola
ŞairinHüseyn Arifə*Qarlı yaylaq, qızıl qaya, göy çəmən
Qəzəl 412نمی خواهیم روی تلخ ابر نوبهاران رابه مشت خار ما سرگرم کن آتش عذاران را
Bir lahza turun el alışup yazı görelümBir lahza turun el alışup yazı görelümNiçe bezemiş gülşeni bu yazı görelüm
Vətən nəğmələriGöz açanda dünyayaBu torpağa vuruldum.
Qəzəl 415زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان راکه رو بر خاک مالد پرفشانی بسته بالان را
Sâkî toldur kadehi cân u cihânı içelümSâkî toldur kadehi cân u cihânı içelümDerdini nukl idelüm keyn ü mekânı içelüm
Ömür istəməOlub-keçənləri gətirmə yada,Qəlbini buz kimi saxla deyirsən.
Qəzəl 421ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن رابه یک شبنم کند محتاج، رخسار تو گلشن را
Âteşî la'lüni gören oduna yana düşerÂteşî la'lüni gören oduna yana düşerGamzen ohını yiyen uyhudan oyana düşer
Ay BənövşəSən hələ dünyaya təzə gəlmisən,Səhərin şehindən iç, ay bənövşə.
Pərakəndə şeir 430مردم ز حد خویش برون پا نهادهاندراه هزار تفرقه بر خود گشادهاند
Sanemâ bilüni gördüm gözüme hayâl ola mıSanemâ bilüni gördüm gözüme hayâl ola mıNâgehan tuzağa düşdüm yine zülf ü hâl ola
QaldıAyağım dəyməmiş qoca dağlarınNə yamacı qaldı, nə yalı qaldı.
Qəzəl 430چه پروا از عتاب و ناز عشاق بلاجو راکه عاشق مد احسان می شمارد چین ابرو را
Işk suyıyile durur toprağı cânun hamîrIşk suyıyile durur toprağı cânun hamîrAnun içün zülfüne oldı bu cânum esîr
Gözlər məniİlk görüşdə “arzum” dedi,Dilək saydı gözlər məni.
Qəzəl 432تهی چشمان چه میدانند قدر روی نیکو رانباشد جز گرانی بهره از یوسف ترازو را
Sorunuz nâya ki yanar yâr odına neyiçünSorunuz nâya ki yanar yâr odına neyiçünBen dahi hem yanaram anun odına neyiçün
GülSənə baxan gözlərəHər zaman qəm olmusan.
Pərakəndə şeir 434رخسار تو با خط سیه کار چه سازد؟آیینه به تردستی زنگار چه سازد؟
Dün ü gün zülf ü ruhun vasfım ger yazar isemDün ü gün zülf ü ruhun vasfım ger yazar isemBaşarılmaya meğer andurasın yazar isem
Qoruya bilmədimŞamil babamın xatirəsinə*Sən dağa çıxanda əriyərdi qar,
Qəzəl 437مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری راکه نعل از برق در آتش بود ابر بهاری را
Şehâ cefânuzı tağlar tahammül eylemeyeŞehâ cefânuzı tağlar tahammül eylemeyeYiridür ana işinde te'emmül eylemeye
Palıdlar olduKüləklər qovanda qaraldı qanı,Bulud göy üzündə buluda dəydi.
Pərakəndə şeir 440ترسم که مرا عشق به مردی نرسانددل را به شفاخانه دردی نرساند
Sini seven içün kala bir câna dimegilSini seven içün kala bir câna dimegilŞol la'l-i lebüni sorıban kana dimegil
YollarDüyünsüz ağacın taxtası kimi,Təmizdi, şumaldı, hamardı yollar.
Pərakəndə şeir 453ره به فروغ رخش نقاب نگیردابر تنک پیش آفتاب نگیرد