Fuzuli: Safavid era
ندانستم که آن ماه آن چنین راه ستم گیردشود سرکش ز پا افتادگان را دست کم گیرد
Ghazal 139طمع جور دلم زان بت بدخو داردز بتان آنچه دلم می طلبد او دارد
Ghazal 140خوب می دانم وفا از خود جفا از یار خودزآنکه او در کار خود خوبست و من در کار خود
Ghazal 141چو مشاطه بدست آن چین زلف خم بخم گیردبچین از رشک دستش نافه را درد شکم گیرد
Ghazal 142چه عجب گر به دل از تیغ تو بیداد رسدشیشه را حال چه باشد که به فولاد رسد
Ghazal 143من که باشم که مرا کوی تو مسکن باشدخاک کویت همه دم در نظر من باشد
Ghazal 144درین محنت سرا آن به که عاقل خانه کم گیردو گر خواهد که گیرد خانه در کوی عدم گیرد
Ghazal 145ملک را گر نظر بر قد آن سرو روان افتدسراسیمه چو مرغ تیر خورده ز آسمان افتد
Ghazal 146محتاج وصال تو که باشد که نباشدمشتاق جمال تو که باشد که نباشد
Ghazal 147شب هجران خیالت شمع محنت خانهٔ من شددلم را صد چراغ از پرتو آن شمع روشن شد
Ghazal 148نه حبابست که پیدا ز سرشک ما شداشک را آبله از سیر بپا پیدا شد
Ghazal 149چو بهر زینت آن گلچهره در آیینه میبیندز مژگان صد خدنگ آیینه را در سینه میبیند
Ghazal 150خدا ز سرو قد او مرا جدا نکندمن و جدایی ازان سرو قد خدا نکند
Ghazal 151هردم از شوق لب لعلت دلم خون میشودصورت حالم ز خون دل دگرگون میشود
Ghazal 152هر پریچهره که دوران به جهان میآردبهر آزار دل خستهدلان میآرد
Ghazal 153پریرخان به جفا قصد جان ما مکنیدوفا کنی به عشاق خود جفا مکنید
Ghazal 154ای که گویی که دلت خون نشود چون نشودچه دلست آنکه ز بیداد بتان خون نشود
Ghazal 155بخت بد بیاختیار از کوی یارم میبردبیقرارم میکند بیاختیارم میبرد
Ghazal 156در دل باختلاط کسانم هوس نماندیا بهر اختلاط درین دور کس نماند
Ghazal 157بر آسمانم آه ز ظلم بتان رسیدآه این چه ظلم بود که بر آسمان رسید
Ghazal 158کلکی که صورت من و آن دلربا کشیدافکند طرح دوری و از هم جدا کشید
Ghazal 159نکویی گرد بادست این که بر من خاک میباردسرود ناله من خاک را در رقص میبارد
Ghazal 160هر دم از تیر توام بر سینه صد روزن بودچون زره گر سینه چاک من از آهن بود
Ghazal 161ز رنگ اشک دانستم که بی لعلش جگر خون شدنشانم کس نداد از دل ندانم حال او چون شد
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.