Safavid era
زبان مرغ می داند مگر گلکه دارد گوش بر فریاد بلبل
Ghazal 250تا خط سبز تو پیدا شده بر عارض آلعارضت ماه تمامیست میان دو هلال
Ghazal 251ناوکت پیراهنی پوشاند از خون بر تنمچاکها انداخت آب دیده در پیراهنم
Ghazal 252ندیده کام دل از کوی آن سیمین بدن رفتمبه سان لاله بر دل داغ حسرت زین چمن رفتم
Ghazal 253من که بیلالهرخی ساکن گلخن شدهامزآتش عشق چنین سوخته خرمن شدهام
Ghazal 254منم که بیتو گرفتار صد بلا شدهامبه صد بلا ز فراق تو مبتلا شدهام
Ghazal 255بسی بی داد در عشق از بتان سیمتن دیدمز بی داد بتان کافر نبیند آنچه من دیدم
Ghazal 256نفسی نیست تمنای تو بیرون ز سرمتو ز من بی خبری کی ز تو من بی خبرم
Ghazal 257بسی تاب از غم آن گیسوان پرشکن دیدمکه تا سر رشته وصلت بدست خویشتن دیدم
Ghazal 258نه مژگانست کز خونابه دل لالهگون کردمازان گل خار خاری داشتم از دل برون کردم
Ghazal 259نه از تیری که بر دل میزنی چندین فغان دارمسوی خود میکشی ای ناله از رشک کمان دارم
Ghazal 260اگر میرم نخواهد کم شد آب چشم نمناکمبه هر سو چشمه ای ، خواهد روان شد از سرِ خاکم
Ghazal 261نه آنچنان شده محو خیال آن دهنمکه کس نشان ز وجودم دهد بجز سخنم
Ghazal 262در هستی بقفل نیستی بر خود چنان بستمکه فرقی نیست پیش هر که هست از نیست تا هستم
Ghazal 263به عزم طوف خاک درگهت از دیده پا کردمدویدم آن قدر کان خاک را چون توتیا کردم
Ghazal 264رحم بر زاری من یار ندارد چه کنمیار پروای من زار ندارد چه کنم
Ghazal 265جان را به لعل چون شکرت تا سپردهامدیدست لذتی که من از رشک مردهام
Ghazal 266چنان در دوستی دل بسته آن قد دلجویمکه جز من هر که او را دوست دارد دشمن اویم
Ghazal 267به دل مهر تو کردم نقش و چشم از غیر بر بستمدر آوردم درون خانه شمعی را و در بستم
Ghazal 268به یک جام لبالب آنچنان کن ساقیا مستمکه در شرعم نفرمایند حد شرب تا هستم
Ghazal 269گه جولان غبار انگیز از آن شد رخش جانانمکه زد دستی و گرد تن فشاند از دامن جانم
Ghazal 270درون خانه چشم آن صنم را تا در آوردمدر این خانه را از پاره های دل بر آوردم
Ghazal 271بنایی از حباب اشک چشم خون فشان کردمهوایت را درو از دیده مردم نهان کردم
Ghazal 272بی خط سبزت شبی هر جا که منزل داشتمتا سحر چون سبزه پا از رشک در گل داشتم
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.