Mahammad Hadi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
Nazəndə nəvazişlərin eylər dili lərzan.Möhriq baxışın etmədədir ruhumu suzan.
Sabirin yadigarına ithamŞairi-zindəruh*Bir taqım cahilanü naəhlan –
Cinsi-lətifəBəxti-siyahi-millətə bənzər niqabınız,Şərqin mühitimi o qaranlıq siyabınız?
Amali-tərəqqiHəqiqi arizumuz intizami-hali-millətdir,Məsaimiz bütün məsrufi-istikmali-millətdir,
Ey zavallı bəşərƏlinlə təng qıldın başına bu enli dünyanı,Yaxıb yandırdın, ey bədbəxt, bu gülşənli dünyanı.
Zahirpərəst alimlərəSərf qıldıq ömrü əndər qilü qal,Olmadı hasil bizə ondan kamal.
Tövsiyyeyi-mürğXitab eylər bizə bir mürğ, der: insanlar, insanlar!Nədir tutmuş cahanı nalevü əfğanlar, insanlar?!
Fəzaili-insaniyyəİnsan o zatdır ki, vəzaifşünas ola,Nəxli-əməl misali səmərbəxşi-nas ola.
Sevgili şagirdlərimizə ərməğanDəbistan bir baharistan, onun əzhari ürfandır,Dəbistan bir nihalistan, onun əsmari ürfandır.
Şikvayi-aşiqanə, yaxud əlhani-pərişan1Ey atəşi-eşqi məni hər dəmdə yaxan yar!
Mənaziri təbiətBaxılsa eyni-həqbin ilə aləm Turi-Sinadır,Giyahi-mövcəzən ahəngi-lahutilə guyadır.
Bu da bir həqiqətAşiqi-sadiqləriz, pünhan deyil bürhanımız,Kizbdən varəstə qalmış, şükr olsun, canımız.
HalımızOlsa dəryalar mürəkkəb, səfheyi-aləm kitab,Xakdan əhli mühərrir, xamə olsa hər şəcər,
ƏqlCahanda əql misli varmı rəhbər?Bəşər danişlə oldu kampərvər.
Zavallı könlümXərababadi-qəmdir eşq ilə e'mar olan könlüm,Yanır sevdayi-canan ilə atəşzar olan könlüm.
Əfkari-pərişan, ya ki təraneyi-təhəyyüranəBu dəhrdə ismi-bimüsəmma –Hürriyyətü ədldir, müsavat.
EydiyanəGəl, ey bəhari-təcəddüd, güzər qıl İranə,Nigahi-həsrəti fırlat da bu gülüstanə.
İşıq və təzə aləmBaği-vətənə axmada mizabi-təcəddüd,Canbəxş oluyor qönçələrə abi-təcəddüd.
Dün axşamın ilhami-yetimanəsiDün axşam idi, mən gəziyordum yetim-yetim,Bir yoldaşım var idi ki: hüzn ilə möhnətim...
Xəluqun pədəriS.Səbur bəradərimə*Şe'rin, ədəbin nasiyeyi-şə'şə'ədari,
Ayrılıq dəqiqələriƏsgərlər hərbə gedərkən*Ağlayan gözlər, ağlanan sima,
Həyati-hazirəmizin ilhamlarıBaşdan-başa bir kölgə bürünmüş kimi aləm,Üzlərdə nümayan oluyor sayeyi-matəm.
QəmərəEy səmanın qədim olan qəməri,Saneyi-aləmin münir əsəri.
Hekayeyi-eşqEşitdim mən ki, Məcnuni-diləfkar –Olunca mövti-Leyladən xəbərdar,
Xosrovun Şiruyəyə nəsihətiGözün yumduğu dəmdə Xosrov, şu zat –Ki, yə'ni edən gündə tərki-həyat –
Vətənin nidasıBəsdir, yetər artıq, dur, oğul, dur, daha yatma!Namusu, həyanı, ədəbi uyquya satma!
UlduzlaraEy aləmi münəvvər edən cürmi-afitab,Müşkati-şö’lədar, şəbəfruzi-mahitab,
Mələkim, nədir o?Nuri-vəfamıdır nigəhindən uçan ziya?Gözlər könül açılmaq üçün gül dodağını.
Ey mütribeyi-dövri-təməddünÇal nəğmeyi-hürriyyətini, guş edəlim, çal!Sun badeyi-canpərvərini, nuş edəlim, çal!
Ləyali-vüsal, yaxud keçən gecəBu şəb o dilbər ilə bağzari-ülfətdə –Gözəl-gözəl qonuşurduq, nə dadlı söhbət idi!