Works
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
«Nə yanar kimsə mənə atəşi-dildən özgə*Nə açar kimsə qapım badi-səbadan qeyri».*
Nazlı dilbər, bu gün gülşən seyrinəNazlı dilbər, bu gün gülşən seyrinə,Getdi, aparmadı üzülən məni,
Bişərəfindən aman oy!Bu Vətən torpağının bir tərəfindən aman oy!Bu yazıq millətimin bitərəfindən aman oy!
Qoca gördüm bu gün səhərQoca gördüm bu gün səhərBizim Şuşa yaylağında.
GörəsənYoldaş yolda sınanır,qardaş yolda sınanır.
Yaman dili gileyliyəm ömürdənYaman dili gileyliyəm ömürdən,Fərqi azmış qırx yaşın da, yüzün də.
Gözlərim yüzün görüb xurşidi-taban istəməzGözlərim yüzün görüb xurşidi-taban istəməz,Bir nəfəs keçməz ki, bəzmi-vəsli-canan istəməz.
Ordan-burdan 109Bəzi rəfiqlərim, məndən çox artıq təvəqqe etdilər ki, yenə onlara dumanın məclislərindən ikinci dəfə bir nümunə göstərim ki, lap yaxşı olsun. Yəni lap yaxşı qansınlar ki, görək dumada nə var, nə yox və bu işlərin axırı nə tövr olacaqdır. Mən də razı oldum və qəzetələrdən axtarıb, dumanın mayın 4-də olan məclisini tapdım. Gördüm ki, bizim müsəlman vəkillərindən də orada danışan olubdur.İndi dumanın bax, məclisi bu cür olubdur ki, onu burada müfəssələn sizə nağıl edəcəyəm. Hərgah işdir mənə inanan olmazsa, “İrşadı”n bugünkü teleqraflarını oxuya bilərlər.
Gulshan-i Raz, chapter 26اگر معروف و عارف ذات پاک استچه سودا در سر این مشت خاک است
BirisinApardın ağlımı, ay mələkzada,Söyləsən dərdimin yara birisin.
IIIDeyilməyə görə usta Ağabala Əli-Əsgər ağa ilə siğə qardaş imiş və Ağa Ustanın xətrini belə istəyirmiş ki, onu özü ilə cənnətə aparmağı da və’d etmiş imiş. Bir gün axşam çağı usta Ağabala evə gələndə arvadına dedi: Ə, bilirsən nə var?(Usta Ağabala arvadını adı ilə çağırmağa utanardı. Həmçinin arvad da ona «Ağabala» deməyə utanardı. Onun üçün bir-birini «Ə!» deyib çağırardılar. Birdən gördün quzu mələşən kibi səs gəldi, onda bilirdin ki, usta ilə arvadı söhbətə məşğuldurlar).
Rubai 5نابرده به صبح در طلب شامی چندننهاده برون ز خویشتن گامی چند
Xırdaca qızNaz ilə gəldin otağa,Leylinişan Xırdaca qız!
Dördüncü məclisVaqe olur birinci məclisdəki otaqda, lakin gəlin üçün bəzənibdir. Bir kravat üstündə rəxtxab. S ə r i y y ə oturub, M ə h ə r r ə m daxil olur.M ə h ə r r ə m. Bunlarda xəta var, qanları qaynayır. Bilirəm burada fövqəladə
GəldinQədəmin şəfadır xəstə canıma,İncimə ay İnci, göz üstə gəldin.
ÇıxırXırda gölməçəni xırda burulğanQaldırır, astarı üzünə çıxır.
MüxəmməsZivər nə səzadır sənə ey dilbəri-ziba!Binəqs yaratmış səni ol xalqi-yekta!
Qürbət ellərdə yadi-vətənKarpatda ikən*Karpatın dağları nigahımda –
Qasida 15دل اگر توشه و توانی داشتدر ره عقل کاروانی داشت
NigaranlığımDeyirlər ki, dünyanındərdi sənə qalıbmı;
Çəlik qollar(Bakı işçisinə)**Onlar, o çəlik qollar, o qollardakı qüvvət
Ayla GünəşBir gün göydə gəzən ay,Sallanan ay, süzən ay
Qasida 2دیدم اندر گردش بازار عبداللّه رااین عجب نبود که در بازار بینم ماه را
Əsrin ürəyiI**Gəldi astanadan ayaq səsləri,
Fəryadİtaliyanın qədim Pompey şəhəriVezuvi vulkanının püskürməsindən məhv olmuşdur.
Ghazal 8جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی رانجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را
Ana və balaƏliylə təkərli yüyürük tutanGənc ana mənimlə gəldi üz-üzə.
Bizim ol dilrüba cananəmizdirBizim ol dilrüba cananəmizdir,Məgər ol can degil, cana, nəmizdir?
Əvvəlinci məclisKənd. Mahmudun evinin qabağı. Sol tərəfdə evin qapısı, qapının yanında bir cəhrə*qoyulub. Evin qabağı bağdır. Sağ tərəfdə, ağacın altında bir kötük var və kötüyün yanında*
Elə isə gərək Yaqut xanımın gilasgöz oğlu ilə adi görünən bu həyat necə əlbəyaxa oldu...Güclə yadıma divarları firuzə rəngində kürsülü bir ev gəlir. Biz bu evin iki balaca otağında olurduq. Evin geniş artırması, firuzə rəngli məhəccəri var idi. Məhəccərin üstünə içində qırmızı, sarı qərənfil bitmiş güldanlar qoyulmuşdu və bu qərənfillər mənim yadıma gələn ilk gördüyüm çiçəklər idi, bunlar təbiətin gözəlliyi ilə mənim ilk təmasım idi; bəlkə buna görə idi ki, sonralar da mənim ən çox sevdiyim çiçək qərənfil idi.Bizim Maral adlı on altı-on yeddi yaşlı bir qulluqçumuz vardı. Göyçək, şən bir qız idi, mən də, demək olar ki, anamdan çox mehrimi ona salmışdım. Bir gün başında tüklü, basma papaq, əynində köhnə yamaqlı çuxa, ayaqlarında çarıq bir kişi gəlib Maralı apardı. Mən gözlədim, Maral gəlmədi, gözlədim, gəlmədi. Sonra: «Maralı istəyirəm!» – deyə ağlamağa başladım. Atamla anam məni ovutmağa çalışaraq dedilər: