О родине
Mən ürəyi atəş dolu şairəm,Hələ yaram sağalmayıb, gözü var.
GəlirTəbriz! Dərya kimi dalğalan, çağla,Bu elə qəhrəman bir rəhbər gəlir.
Vətən yandıO qədər nalə etdim ki, qızardı lalətək bağrım,Baxıb öz dövrəmə gördüm qərənfil, yasəmən yandı.
Cənub həsrətiI**Yenə şair ürəyim döndü qana,
Qardaşımın dərdiDərdim bir olsaydı, olmazdı qəmim,Gör nə günə saldı zəmanə məni.
Yenə durnalarQanadlılar dünyasının şairlərindən,Durnalardan söhbət açmaq istəyirəm mən.
BəlkəŞair səni üzü gülən görməmişdir yaşından,Bəlkə Araz yaranmışdır gözlərinin yaşından!
DeməMən desəm haqqını al, sən demə: “Allah qoysa”.Vətənin dərdinə qal, sən demə: “Allah qoysa”.
Yoruldum demərəmHər mahnım, hər şerim öpüb, öpəcək,Xalqın dodağını qızılgül kimi.
Üzüm yoxdurDeyirsən ki, sənin vətən torpağına göz dikmişəm,Bu qırmızı yalanına daha mənim sözüm yoxdur.
AzərbaycandadırNeyləyim, dostlar, yenə qan qardaşım tufandadır,Yelkənim – hər dalğası, dağdan böyük ümmandadır.
VarMən bilirəm, bilməyən də qoy bilsin,Ayrılığın yaman qara üzü var.
Dədələr, babalar ocağındayamKönlümdə bir dərya nəcib arzular,Yenə dərdli Araz qırağındayam.
Dolaşır dillərdəÇox da o sahildə yad əllərilə,Adı kitablardan pozulan mənəm.
Könlümə Təbriz düşdüMədinə Gülgünə*Gəldi min dilli bahar, könlümə Təbriz düşdü,
Bəli, cənubluyamAraz qırağında ayrılıq günü,Köynəyi qaradan biçilən mənəm.
QorxmuramQorxmuram yağılardan bu qaranlıq diyarda,Könlüm günəşə həsrət bir zirzəmi kimidir.
Dənizə çıxsınArzumdur, ömrümdən keçən hər gecəm,Həmişə günəşli gündüzə çıxsın.
Dözə bilmirəmAraz sahilində hər bahar çağıBir an həyəcansız gəzə bilmirəm.
Təbriz yoluÜrəyimdən çəkilib Təbrizə yol,Dağları, daşları qandır bu yolun.
Uzaq deyilBir zamanlar əzbəriydi dillərin,Gözəlliyi, adı-sanı Təbrizin.
Köçən deyiləmQoy əcəl bilsin ki, vəslin bağından,Gül-çiçək dərməmiş keçən deyiləm.
Öz gülüstanımÖzgə torpağına göz dikməmişəm,Mənə kifayətdir öz gülüstanım.
Deyilmi?Durnalar, siz deyin, qan qardaşlarımGəlib dərd əlindən zara, deyilmi?
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.