Маснави
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
دلیل است ای اخی بر حشر و نشرتچنان کت نشر باشد هست حشرت
Хосров и Ширин, глава 23Все души Птица чар измучила вконец.Но вот является. Ее обличье — жрец.
Гульшан-и раз, глава 39یکی دریاست هستی، نطق ساحلصدف حرف و جواهر دانشِ دل
Сокровищница тайн, глава 28روز خوش عمر به شبخوش رسیدخاک به باد، آب به آتش رسید
Гульшан-и раз, глава 42اگرچه خور به چرخ چارمین استشعاعش نور و تدبیر زمین است
Икбал-наме, глава 29Музыкант, звоном руда на ясной зареНаполняй эту песню о древнем царе!
Гульшан-и раз, глава 60نظر کردم بدیدم اصل هر کارنشان خدمت آمد عقد زنار
Шараф-наме, глава 31بیا ساقی آن صرف بیجاده رنگبه من ده که پایم درآمد به سنگ
Səadətnamə, 89نیست مفهوم هیچ یک موقوفبر کسی جز حقیقت موصوف
Шараф-наме, глава 36بیا ساقی آن میکه ناز آوردجوانی دهد عمر باز آورد
Səadətnamə, 94بونجیب آنکه بود شیخ مهینچونکه کردی به سالکی تلقین
Хосров и Ширин, глава 38С Ширин гуляет шах меж радостных долин.Прекрасно все окрест, прекрасно, как Ширин.
Səadətnamə, 105ماسوی اللّه را عَلَم عالماز حدث شد که هست ضد قدم
Сокровищница тайн, глава 44پیری عالم نگر و تنگیاشتا نفریبی به جوان رنگیاش
Səadətnamə, 114نفس را نیست مادت و مدّتقالب او راست آلت و عدّت
Сокровищница тайн, глава 49Мне сказали однажды, что юный царевич взошелВ дальней области Мерва на старый отцовский престол.
Səadətnamə, 120رازقی کو بود سزای سپاسجز که «ذوالقوّة متین» مشناس
Икбал-наме, глава 50چو گوهر برون آمد از کان کوهز گوهرخران گشت گیتی ستوه
Səadətnamə, 125کشتییی دان روان بر آب روانروز و شب هیأت زمان و مکان
Хосров и Ширин, глава 51Лишь из кармана тьмы явился месяц,— горыПрикрыли им чело, явив свои просторы,
Səadətnamə, 126امر فرمود ایزد رحمانهمۀ خلق را ز انس و ز جان
Сокровищница тайн, глава 54Вот фальшивомонетчики, — чтобы продолжить обман,Для новейшей подделки они смастерили чекан.
Канз аль-хакайик, глава 2چه فرقست ای پسر از جسم تا جانچنان دان فرق از اسلام و ایمان
Хосров и Ширин, глава 72مَلِک بارِ دگر گفت ای دلافروزبه گفتن گفتن از ما میرود روز
Хакк аль-якин, глава 3چون محقق شد که ادراک هستی جزوی کل هستیها را ضروری است بباید دانست که وقتها ادراک هستی کلی مظهر و آئینه ادراک جزوی بود و این مقام معرفت است. نص: اولم یکف بربک و اللّه نور السماوات و الارض و من عرف نفسه فقد عرف ربه مبین این مقام است. و گاه عکس این بود که مقام علم است.و آیات: سنریهم آیاتنا فی الآفاق و فی انفسکم افلا تنصرون مبین این مقام است. بلکه بیشتر آیات تنزیل و اخبار و آثار در این قسم وارد است، از آنکه به افهام اقرب است و مستلزم ادراک ادراک است، که حکمت بعثت رسل و انبیا است. آنچنان که بیان کرده شود. انما انت مذکر، کلا انها تذکرة.حقیقت- نفس ادراک فطری یعنی معرفت بسیط قابل تفکر نیست، که تحصیل حاصل محال است، بلکه تفکر حجاب آن میگردد و از این جهت فرمود: لاتتفکروا فی ذات اللّه، بلکه محل تفکر ادراک ادراک است بواسطۀ آیات و بدین سبب تفکر را به آیات حواله فرمود که: و یتفکرون فی خلق السماوات و الارض. قل انظروا ماذا فی السماوات و الارض.
Хосров и Ширин, глава 79Тот, ветхий днями, муж, что положил началоРассказа, — продолжал. И вот что зазвучало:
Мират аль-мухаккикин, глава 7چون گفته بودیم که تن آدم نسخۀ عالم است، اکنون بدانکه تن مشابه زمین است و مشابه آسمان و مشابه سال است که زمان است و مشابه شهر است که مکان است. پس ما در این رساله بجهت آسانی طالب این تشبیهات را جداگانه بیان کنیم:اما مشابهت تن با زمین آنست که در زمین کوهها هست که در بدن استخوان مانند آنست، و در زمین درختهای بزرگ هست و در مردم موی سر و ریش مانند آنست، و در زمین نباتات خرد بسیار است که مویهای اندام مثال آنست، و مجموع عالم هفت اقلیم است و در بدن نیز هفت اندام است: یک سر و دو دست و پشت و شکم و دو دست و پای. و زمین را زلزله میباشدو عطسه به جای آن است و در زمین جویهای آب روان و چشمهها هست و در بدن رگها و رودها هست و چشمههای عالم بعضی تلخ و بعضی شور و بعضی خوش و بعضی ناخوش هست، در تن نیز چشمۀگوش تلخ و چشم شور و بینی ناخوش و دهان خوش و چشمۀ گوش بدان سبب تلخ است تا حشرات چون خواهد که به گوش رود تلخی گوش به حس او رسد از آنجا باز گردد ومردم راهلاک نکند.
Хосров и Ширин, глава 91Был светлый день; Ширин про мудрость, про делаПравления с царем беседу повела:
Хакк аль-якин, глава 9حقیقت- چون محقق گشت که مبداء عبارت است از ظهور هستی در نیستی، معاد عبارت بود از ظهور نیستی در هستی، چه مبدأ و معاد متقابلانند: کما بدانا اول خلق نعیده.حقیقت- ظهور هستی در نیستی اظهار و ایجاد خلق است و ظهور نیستی در هستی اخفاء، و اعدام و موت، مبداء چون ظهور هستی بود در نیستی: الست بربکم قالوا بلی. معاد ظهور هستی باشد در حقیقت خودش: لمن الملک الیوم للّه الواحد القهار.
Хосров и Ширин, глава 111Хосров премудрости достигнул высоты,И наглухо забил он лавку суеты.